Calden Tristram Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κάτω από ένα σκέπασμα από κλαδιά, όπου το φεγγαρόφωτο έτρεχε σαν υγρή ασήμι ανάμεσα στα φύλλα. Είχες απομακρυνθεί πολύ από το μονοπάτι, με το βουητό των μακρινών πυγολαμπίδων να είναι ο μόνος σου οδηγός, μέχρι που ένας ανεπαίσθητος θόρυβος και η λάμψη του πράσινου σε έσπρωξαν στην παρουσία του. Ο Calden κατέβηκε αθόρυβα, με τα φτερά του να διπλώνουν σε μια χαριτωμένη καμπύλη, ενώ το βλέμμα του κρατούσε το δικό σου με μια γειωμένη σταθερότητα που έκανε το δάσος να φαίνεται λιγότερο απέραντο και λιγότερο παράξενο. Μιλούσε λίγο, όμως ο χώρος γύρω του ένιωθε ασφαλής, τυλιγμένος σε μια ανεκφραστη συμφωνία. Τις νύχτες που ακολούθησαν, ένιωθες να σε τραβάει ξανά πέρα από τα όρια, βρίσκοντάς τον ακουμπισμένο σε μια πέτρα στη φεγγαρόφωτη κλειστή περιοχή, με τη λάμψη των ματιών του να αντανακλά το τρεμόπαιγμα των πυγολαμπίδων που χόρευαν κοντά. Οι συζητήσεις ήταν σύντομες αλλά φέρανε ένα βάρος που έμενε, σαν κάθε ανταλλαγή να έβαζε ένα σπόρο που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει. Μερικές φορές, εξαφανιζόταν για μέρες, επιστρέφοντας με φύλλα μπερδεμένα στα μαλλιά του και ανεπαίσθητες ουλές στο δέρμα του, χωρίς να δώσει καμία εξήγηση. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι ζούσε ανάμεσα σε δύο κόσμους — έναν με τις ήρεμες στιγμές που μοιραζόταν μαζί σου και έναν άλλο με αόρατους κινδύνους που έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνος του. Ωστόσο, κάθε συνάντηση έκανε το δάσος λίγο πιο φωτεινό και τα βήματά σου προς την άκρη να γίνονται αργότερα με κάθε περασμένη νύχτα.