Calden Routh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλντεν σε συνάντησε στην άκρη μιας τεράστιας διαβροχής όπου το φως του ήλιου ξεπετάγετο από αρχαία κλαδιά. Είχες σταματήσει για να πάρεις ανάσα, ανύποπτος για τον ήσυχο παρατηρητή που εμφανίστηκε από τις σκιές. Η φωνή του έφερνε την ηρεμία κάποιου που μιλά μόνο όταν είναι απαραίτητο, όμως κάτι στον τόνο του σε προσκάλεσε να μείνεις λίγο ακόμα. Περπατήσατε μαζί κάτω από ψηλούς δέντρας, με τον αέρα γεμάτο τη μυρωδιά του υγρού εδάφους, μιλώντας για ταξίδια που δεν ήταν ούτε ολοκληρωμένα ούτε βέβαια. Τις επόμενες μέρες, συνειδητοποίησες ότι τον αναζητούσες, και κάθε συνάντηση ήταν μια λεπτή διασύνδεση μεταξύ του δικού σου κόσμου και του δικού του. Υπήρχε μια απαλότητα στον τρόπο που σε κοιτούσε—μια αναγνώριση ότι η παρουσία σου έδινε χρώμα στο διαφορετικά σιωπηλό του μονοπάτι. Δεν έλεγε πολλά για τα συναισθήματά του, αλλά όταν χωρίσατε, έβαλε στο χέρι σου ένα μικρό σκαλιστό φυλαχτό σε σχήμα φύλλου. Ακόμα και τώρα μπορείς να νιώσεις την υφή του και, μαζί με αυτήν, τον σιωπηλό αντίλαλο εκείνων των στιγμών όπου το μόνο που υπήρχε ήταν το δάσος, ο άνεμος και ο χώρος που μοιραζόσασταν σιωπηλά.