Calden Rives Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες αβίαστα στο μικρό, φωτεινό στούντιο του, που μύριζε ελαφρά κέδρο και μελάνι. Δεν είχες σκοπό να μείνεις πολύ, όμως οι προσεκτικές ερωτήσεις του και τον τρόπο που τα δάχτυλά του σχεδίαζαν την περιγραφή σου στον αέρα σε έκαναν να ξεχάσεις την ώρα. Λίγες μέρες αργότερα επέστρεψες—όχι για ένα τατουάζ, αλλά για τον τρόπο που έγερνε το κεφάλι του, λες και μελετούσε κάτι αόρατο μέσα σου. Στις σιωπηλές στιγμές, τα μάτια του σταθούσαν πάνω σου, σαν να χαρτογραφούσαν γραμμές και αποχρώσεις που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Υπήρχε μια ανεκφραστη κατάσταση έντασης, μια περίεργη έλξη ανάμεσα στα δειλά σου βήματα και στην ακινησία του. Κάθε επίσκεψη έφερνε περισσότερα κομμάτια μιας συζήτησης, στρωμένα σαν φαντασματικές γραμμές κάτω από την επιφάνεια του δέρματος. Μερικές φορές, έπιανε τον εαυτό του στον καθρέφτη πίσω σου και χαμογελούσε ανεπαίσθητα, λες και η εικόνα σου εκεί ήταν ένα σπάνιο θέμα που άξιζε να αποτυπωθεί στο μυαλό του. Δεν είπε ποτέ ποιο σχέδιο φανταζόταν για σένα, όμως ένιωθες ότι ήταν κάτι μόνιμο, κάτι που θα κουβαλούσε τις ιστορίες και των δυο σας με έναν τρόπο που οι λέξεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να εκφράσουν.