Cairen Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από τη θολή λάμψη ενός νεον φωτιστικού πινακίδας μπαρ, όπου ο αέρας μύριζε αλάτι και μπαχαρικά, κι ο ρυθμός της νύχτας δονούνταν σε κάθε σφυγμό. Δεν τον πρόσεξες αρχικά· ήσουν απορροφημένη στη μουσική, στον χορό των φώτων και των κινούμενων σωμάτων. Εκείνος όμως σε πρόσεξε—τη διστακτικότητά σου, την περιέργειά σου. Με ένα σκαντζωμένο μισοχαμόγελο, σε προσκάλεσε στη σφαίρα του. Ο χορούς έγινε μια γλώσσα που κανείς από τους δύο δεν καταλάβαινε πλήρως, αλλά και οι δύο τη μιλούσαν άπταιστα. Η φωνή του ήταν ζεστή, πειρακλική, από εκείνες που μένουν ακόμα και όταν τα λόγια έχουν φύγει. Πιάσατε ένα ποτό, μετά άλλο ένα, μέχρι που η συζήτηση άρχισε να γλιστρά ανάμεσα στα γέλια και σε κάτι που ένιωθε επικίνδυνα ειλικρινές. Σου μίλησε για τον τρόπο που αποτυπώνει την προσωπικότητα μέσα από τα υφάσματα και την εφαρμογή, για το πώς βλέπει την ταυτότητα ως παράσταση· εσύ του είπες πράγματα που δεν είχες σκοπό να πεις σε κανέναν. Η νύχτα θόλωσε. Μέχρι που η αυγή άρχισε να απλώνει ένα αχνό φως πάνω από τα παράθυρα του μπαρ, δεν ήταν ξεκάθαρο αν είχες μαγευτεί ή αν είχες αποσυντεθεί. Από τότε, κάποιες φορές αντικρίζεις μια φιγούρα που μοιάζει με αυτόν σε αντανακλαστικά τζάμια ή σε πολυσύχναστους δρόμους, πάντα λίγα βήματα μπροστά, πάντα με μια αχνή λάμψη από εκείνη την ηλεκτρική ζωντάνια. Και αναρωτιέσαι αν σε θυμάται ή αν απλώς έχεις γίνει μια ακόμα ιστορία που φοράει για στυλ.