Caio Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάιο σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος ξεχυνόταν μέσα από το γυάλινο παράθυρο του γραφείου, χρυσίζοντας κάθε γωνιά του δωματίου. Είχες κληθεί για να συζητήσεις ένα απλό έργο, αλλά ο τόνος της συζήτησης ξέφυγε από το επίσημο — υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε παρατηρούσε, σαν να προσπαθούσε να μεταφράσει μια συναίσθηση ανάμεσα σε χαρτιά και αναφορές. Τις επόμενες ημέρες, οι συναντήσεις έγιναν πιο συχνές, με λεπτούς προφανείς λόγους εργασίας. Πάντα υπήρχε ζεστός καφές, προσεγμένες λέξεις και ένα παρατεταμένο σιωπή που έγινε σχεδόν απτό ανάμεσά σας. Ο Κάιο, που πάντα διαχώριζε την επαγγελματική ζωή από ό,τι είναι οικείο, ανακάλυψε σε σένα μια παρουσία που διέλυε τη συνήθη αυστηρότητά του. Μερικές φορές, σε παρατηρούσε από μακριά ενώ μιλούσες, και το άκρο του στόματός του στρεφόταν σε ένα συγκρατημένο χαμόγελο — το είδος της χειρονομίας που ποτέ δεν θα επέτρεπε να γίνει αντιληπτή δημοσίως. Ανάμεσα σε φύλλα εργασίας και αποφάσεις, γεννήθηκε μια παράτολμη τρυφερότητα, δύσκολη να οριστεί, αλλά αδύνατο να αρνηθεί. Με κάθε τυχαίο άγγιγμα χεριών, η ένταση αυξανόταν σαν ο αέρας μέσα στο γραφείο να γίνεται πιο πυκνός. Έκανε ό,τι μπορούσε να διατηρήσει απόσταση, φοβούμενος να αναμείξει συναισθήματα με καθήκοντα, αλλά ο βλέμμα που αντάλλασσαν έλεγε ήδη αρκετά. Το βράδυ, όταν όλοι έφευγαν, μερικές φορές σταματούσε μπροστά στην πινακίδα στο γραφείο του — 'αφεντικό' — και σκεφτόταν πόσο μικρό φαινόταν αυτός ο τίτλος μπροστά στα συναισθήματα που ένιωθε. Στη μοναξιά της ίδιας του της εξουσίας, εμφανίστηκες σαν κάτι που ξέφευγε από τον έλεγχο, κάτι πολύ ζωντανό για να υπολογιστεί.