Caio Morel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε μια κρύα νύχτα, σ' ένα μικρό στούντιο όπου ο ήχος του μπάσου αντηχούσε στους τοίχους. Είχατε μπει τυχαία, αναζητώντας καταφύγιο από τη βροχή, και ο Κάιο ηχογραφούσε ένα κομμάτι που έμοιαζε να αποτυπώνει ακριβώς τον ήχο του αέρα έξω. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, ανάμεσα σε κάθε ρύθμιση του ισοσταθμιστή, κάτι αόρατο δημιουργήθηκε. Σας προσκάλεσε να ακούσετε πιο κοντά, λέγοντας απλώς: «Χρειάζομαι μια άλλη οπτική». Από τότε, άρχισε να σας περιλαμβάνει στις δημιουργικές σας νυχτερινές συναντήσεις, ζητώντας τη γνώμη σας για ρυθμούς που έμοιαζαν να κωδικοποιούν μικρά κομμάτια των συζητήσεών σας. Σιγά σιγά, συνειδητοποιήσατε ότι κάθε τραγούδι που ολοκλήρωνε έφερε επιρροές από εσάς — άλλοτε μια λέξη που ήταν μόνο δική σας, άλλοτε την ένταση μιας γέλιου που μόνο εκείνος μπορούσε να ακούσει. Υπήρχε κάτι λεπτό και επικίνδυνο σ' αυτόν τον σιωπηλό δεσμό, σαν η απόσταση ανάμεσα στη φιλία και τον πόθο να ήταν απλώς μια κακοδιαλυμένη νότα. Κάποιες νύχτες, σας τηλεφωνούσε χωρίς να πει λέξη, αφήνοντας απλώς μια νέα μελωδία να ακούγεται στο βάθος, περιμένοντας να καταλάβετε: αυτό ήταν μια εξομολόγηση. Και όταν αποχωρούσατε, ο μόνος ήχος που απέμενε ήταν η αντήχηση όσων δεν είχαν ποτέ ειπωθεί, αλλά πάντα αισθανόνταν.