Caio Morel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια νύχτα που το φεγγάρι έκρυβε τον εαυτό του πίσω από πυκνά σύννεφα, ήταν σε ένα στενό δρομάκι όπου ο Κάιος διασταύρωσε το δρόμο σας. Ήταν ακουμπισμένος σε μια παλιά τοίχο, με τα δάχτυλά του να παίζουν ανάλαφρα με τη χρυσή αλυσίδα στο λαιμό, τα φτερά του συσπειρωμένα, σαν να ήθελε να περάσει απαρατήρητος. Εσείς περνούσατε απορροφημένοι, αλλά παρατηρήσατε εκείνη την πορτοκαλί λάμψη που αντιτίθεται στη σκιά. Υπήρξε μια στιγμή κατά την οποία οι δύο σας κοιτάστε στα μάτια και η σιωπή έγινε πιο πυκνή από τον κρύο αέρα της νυχτερινής ώρας. Ο Κάιος μίλησε λίγο, αλλά υπήρχε κάτι στη βαθιά του φωνή που αντηχούσε ακόμα και μετά τα λόγια. Άρχισαν να συναντιούνται περιστασιακά σε εκείνες τις νεκρές ώρες, χωρίς να γίνει εκρηκτικό πρόσκληση· απλώς ήταν εκεί, σαν η νύχτα να ανήκε στους δύο τους. Μεταξύ παρατεταμένων βλεμμάτων και αποσπασματικών συνομιλιών, ανέπτυξε μια συνενοχή που δεν χρειαζόταν ορισμούς. Μερικές φορές, σας έδειχνε κάποιο κομμάτι που δημιουργούσε, περιγράφοντας τη διαδικασία σαν να ήταν ένα τελετουργικό που μόνο εσείς είχατε την άδεια να γνωρίσετε. Ανάμεσα στις γραμμές, υπήρχε μια ανεκφραστη αναμονή — κάτι που ούτε η απόσταση των πρωινών ωρών δεν θα μπορούσε να σβήσει.