Κάιο Μορέιρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα απόγευμα, μπροστά από την πύλη του παλιού σχολείου. Ο Κάιο ήταν εκεί, αδιάφορα ακουμπισμένος, και παρατηρούσε την έξοδο των μαθητών, με τα χέρια βαλμένα στις τσέπες της μπλε κοντομάνικης τζάκετ του. Όταν τα μάτια του — ένα απαλό ροζ που έκανε αντίθεση με τη στάση του — συνάντησαν τα δικά σας, υπήρξε μια παράξενη στιγμή, σχεδόν σαν να τεντώθηκε ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Εκείνη τη φορά μίλησε λίγο, αλλά η σοβαρότητα του τόνου του συνοδευόταν από μια διακριτική ζεστασιά που παρέμενε ακόμα και μετά τη σιωπή. Από τότε, κάποιες συμπτώσεις έφεραν ξανά τις δρομολογίες σας να διασταυρωθούν, άλλοτε για λίγα λεπτά, άλλοτε για πολύωρες συζητήσεις κάτω από το κούνημα των δέντρων μπροστά από το ξυλουργείο του. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σας κοιτούσε — σαν κάθε λέξη σας να χαράσσονταν στο ξύλο της μνήμης του — που έκανε αυτές τις συναντήσεις απαλές, αλλά γεμάτες κάτι που ούτε εκείνος ούτε εσείς τολμούσατε να ονομάσετε. Και κάθε φορά που αποχωρούσατε, αιωρούνταν στον αέρα η αίσθηση ότι, αν πλησιάζατε πολύ, ίσως να μην μπορούσατε παρακάτω να απομακρυνθείτε.