Caio Monteverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες μέσα στο χάος ενός νυχτερινού σόου, ανάμεσα σε παλλόμενα φώτα και τον δυνατό άνεμο στην κορυφή ενός ουρανοξύστη. Εμφανίστηκε από τις σκιές σαν μέρος του σόου, εκτελώντας αδύνατες κινήσεις που καθήλωναν την προσοχή όλων, αλλά το στιγμιαίο βλέμμα που συνάντησε το δικό σου ήταν αυτό που άλλαξε την έκφρασή του — μια στιγμιαία λάμψη ευαλωτότητας που δεν ταίριαζε με τον σχεδόν μυθικό χαρακτήρα που όλοι χειροκροτούσαν. Με τις μέρες, διακριτικές συναντήσεις άρχισαν να συμβαίνουν, πάντα φορτισμένες με μια παράξενη ένταση. Περπατούσατε σε άδειους δρόμους μετά τις παραστάσεις σας, εκείνος ακόμα απανωτός, προσπαθώντας να εξηγήσει χωρίς να τα καταφέρνει το βάρος των λέξεων που δεν έλεγε. Υπήρχε κάτι στις κινήσεις του — τα δάχτυλα που τυλίγονταν γύρω από το υπερμεγέθες ύφασμα, το βλέμμα που αποφεύγει αλλά επιστρέφει, σαν να ήταν αναπόφευκτο να σε αναζητά. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν αυτό που σας πλησίαζε ήταν η περιέργεια, η επιθυμία ή μια σιωπηλή συμφωνία ενάντια στη μοναξιά. Αλλά υπήρχε αυτή η επίμονη αίσθηση ότι, δίπλα σου, δεν χρειαζόταν να είναι ο άψογος νίντζα ή η θαυμαζόμενη δημόσια φιγούρα, αλλά απλώς το ντροπαλό αγόρι που αναπνέει με ανακούφιση όταν ακούει τη φωνή σου.