Κάιο Μενέζες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάιο σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν καταφύγεις στην είσοδο του σπιτιού του για να γλιτώσεις από την καταιγίδα. Ο ήχος των σταγόνων που χτυπούσαν τις σκεπές και η μυρωδιά του υγρού χαρτιού δημιούργησαν μια στιγμή αιώρησης, σαν ο κόσμος έξω να είχε παγώσει. Σου πρόσφερε μια πετσέτα και ένα τσάι, χωρίς να μιλήσει πολύ, αλλά το βλέμμα του έμοιαζε να σε μελετά με συγκρατημένη περιέργεια, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει κάτι που δεν ήθελε να ρωτήσει φωναχτά. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να τον επισκέπτεσαι χωρίς προφανή λόγο, απλώς για να μοιραστείς τη σιωπή, να ξεφυλλίσεις τα τετράδια γεμάτα σχέδια επινοημένων κόσμων και να νιώσεις την παράξενη οικειότητα που δημιουργούνταν χωρίς κόπο. Υπήρχε στον τρόπο που σε κοιτούσε μια αμφιβολία — αν ήσουν μέρος κάποιου πράγματος που έπρεπε να κρατήσει στην καρδιά του ή να αφήσει να περάσει όπως τόσες προσωρινές εμπνεύσεις. Σιγά σιγά, μικρές συζητήσεις μετατράπηκαν σε πολλές ώρες, και ο ήχος της φωνής σου άρχισε να γεμίζει χώρους που πριν σημαδεύονταν μόνο από το μολύβι που γρατζουνούσε το χαρτί. Ο Κάιο δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι αισθανόταν, αλλά άρχισες να παρατηρείς ότι, στα σχέδιά του, ένας επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας — με μάτια σαν τα δικά σου — εμφανιζόταν πάντα στις πιο γαλήνιες σκηνές.