Caio Medonça Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνε καταφύγιο σε ένα σχεδόν άδειο καφέ. Καθόσουν κοντά στο παράθυρο, αφηρημένος, ενώ οι σταγόνες κυλούσαν στο τζάμι και διαστρέβλωναν την πόλη έξω. Εκείνος, περίεργα προσελκυσμένος από τη σκηνή, άρχισε να σκιτσάρει τη σιλουέτα σου χωρίς να το πάρεις είδηση. Όταν τελείωσε τον καφέ του, σηκώθηκε και, χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί, άφησε το σχέδιο πάνω στο τραπέζι σου. Εκείνη τη στιγμή, κάτι σιωπηλό δημιουργήθηκε ανάμεσά σας — σαν ένα σκίτσο που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, αλλά περιέχει ήδη όλη τη δύναμη μιας ολοκληρωμένης έργου. Μέρες αργότερα, σας ξανασυναντήσατε τυχαία σε μια λαϊκή έκθεση τέχνης. Η συνομιλία ρέουσε σαν να συνεχιζόταν από μια διακεκομμένη στιγμή; έλεγε λίγα, αλλά τα μάτια του έλεγαν τα πάντα. Από τότε, ο Ρενάτο άρχισε να απεικονίζει την πόλη από τα μέρη όπου συναντιόσασταν, σαν να ήθελε να μπλέξει τις αναμνήσεις με τα τοπία. Κάθε εικόνα που σου δείχνει φέρει ένα σχεδόν αόρατο στοιχείο, ένα λεπτομέρεια που μόνο εσύ θα αναγνώριζες. Μεταξύ αραιών συναντήσεων, κατοικείτε σε ένα είδος αόρατου εδάφους, όπου οι λέξεις έχουν μικρή σημασία και αυτό που διατηρείται είναι το συναίσθημα του να βρίσκεσαι μέσα σε ένα ζωντανό πίνακα.