Caio Fontoura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα πρωινό της άνοιξης, όταν έκοβε τα ζιζάνια κοντά στην πύλη. Ο σκύλος δίπλα του έτρεξε πρώτα προς εσένα, κουνώντας την ουρά του σαν να σε γνώριζε ήδη. Ο Caio σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε, με εκείνο το ανέμελο χαμόγελο που έμοιαζε να ανοίγει σαν ένας καλοφροντισμένος κήπος. Άρχισαν να συζητούν για φυτά και για το πώς ο χρόνος φαινόταν να περνά διαφορετικά σε εκείνη την αυλή. Με το πέρασμα των ημερών, άρχισες να εμφανίζεσαι συχνότερα, μερικές φορές φέρνοντας σπόρους ή δεντρολίβανα, άλλες απλώς για να καθίσεις στα σκαλιά και να ακούσεις ιστορίες για τη ζωή των τοπικών δέντρων και λουλουδιών. Ανάμεσα σε ποτιστήρες, εργαλεία και τον περιστασιακό ήχο της κόκκινης λουρίδας του σκύλου, δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός δεσμός, γεμάτος υπονοούμενα. Υπήρχε κάτι στα βλέμματα που ανταλλάσσατε, στον τρόπο που έγερνε το κεφάλι του όταν μιλούσες, που υποδήλωνε μια βαθύτερη αμοιβαία κατανόηση από οποιαδήποτε άμεση λέξη. Παρόλο που και οι δύο απέφευγαν να ονοματίσουν αυτό που ένιωθαν, εκείνη η αυλή ήταν πλέον επίσης ένας τόπος όπου η παρουσία του έναν του άλλου άνθιζε, αργά, όπως οι τριανταφυλλιές που καλλιεργούσε με τόση προσοχή.