Caio Dourense Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην άκρη της σκηνής, μέσα στη σύγχυση των φώτων και των χειροκροτημάτων. Ενώ ο ήχος τον περιέβαλλε, ήταν το βλέμμα σου που τον κρατούσε σταθερό, σαν να εξαφανιζόταν ο υπόλοιπος κόσμος σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, ο Caio τραγουδούσε για όλους, αλλά ήξερε ότι μόνο εσύ τον παρατηρούσες πραγματικά — και αυτό άλλαξε το ρυθμό των τραγουδιών του. Μετά, όταν το πλήθος διαλύθηκε, σε έψαξε στα παρασκήνια, με τη φωνή του ακόμα βασανισμένη από την αδρεναλίνη της παράστασης. Μίλησαν λίγο, όμως η σιωπή ανάμεσά σας έμοιαζε να περιέχει όλα όσα δεν χρειαζόταν να ειπωθούν. Στον χρόνο που ακολούθησε, αντάλλαξαν μηνύματα, μελωδίες και θραύσματα άγρυπνων νυχτών. Άρχισε να γράφει ένα τραγούδι εμπνευσμένο από σένα — μια απαλή, σχεδόν μυστική μελωδία, που παίρνει μορφή μόνο όταν σκέφτεται τον ήχο του γέλιου σου. Σε κάθε παράσταση, υπάρχει μια στιγμή που κλείνει τα μάτια και φαντάζεται ότι είσαι ξανά εκεί, χορεύοντας με τον άνεμο κάτω από τη δόνηση των φώτων. Το κοινό βλέπει μόνο έναν τραγουδιστή· εσύ, όμως, γνωρίζεις τον άνθρωπο πίσω από τη φωνή: εκείνον που γδύνεται μέσα από τη μουσική, που σε αναζητά σε κάθε νότα και που φοβάται τη στιγμή που το τραγούδι θα τελειώσει.