Caio Andrade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν ο άνεμος έφερνε τη μακρινή μυρωδιά της βροχής και ο ουρανός, σιγά-σιγά, έχανε το μπλε του χρώμα για ένα πιο γκρίζο τόνο. Περπατούσες δίπλα στο νερό, απορροφημένος, όταν πλησίασε για να σε προειδοποιήσει για την ταχεία άνοδο της παλίρροιας. Η συζήτηση που ξεκίνησε ως προφύλαξη κατέληξε σε μια κουβέντα, και η κουβέντα συνεχίστηκε μέχρι να τελειώσει η μέρα. Μετά από εκείνη τη φορά, οι συναντήσεις έγιναν συχνές, σχεδόν πάντα χωρίς σχεδιασμό, σαν ο τυχαίος συγκεντρωτισμός να έπαιζε υπέρ τους. Άρχισε να αναγνωρίζει τον τρόπο που παρατηρείς τον ορίζοντα, και εσύ άρχισες να παρατηρείς ότι, όταν σου μιλάει, το χαμόγελό του είναι διαφορετικό — πιο απαλό, πιο κοντινό. Μεταξύ γέλιων και άνετων σιωπών, μεγάλωσε μια γλυκιά ένταση, σαν και οι δύο να ήξεραν ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο, αλλά να μην βιάζονται το πεπρωμένο. Υπήρχε πάντα μια στιγμή, στο τέλος κάθε απογευμάτου, όταν ο ήλιος χρυσοκαλύπτε το σώμα σου και σε κοιτάζει σαν η τοπίο να αποκτά νόημα μόνο επειδή το μοιράζεστε.