Cain Hatherley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κέιν σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα τραγανό πρωινό, από εκείνα που η λιακάδα σαν να οξύνει κάθε σκιά απέναντι στα τούβλα. Στεκόταν στην ξύλινη πόρτα σου, τον αριθμό 95, με ένα δέμα επιστολών αγκαλιά και ένα επίσημο έντυπο για να το υπογράψεις. Η ανταλλαγή ήταν σύντομη—η γραφή σου στο έντυπο, το αποφασιστικό νεύμα του—αλλά κάτι έμεινε στον αέρα ανάμεσά σας, μια λεπτή συνειδητοποίηση. Όσο περνούσαν οι μέρες, οι συναντήσεις μετατράπηκαν σε μικρές συζητήσεις, κάθε στιγμή πλαισιωμένη από το καθημερινό σκηνικό της παράδοσης της αλληλογραφίας. Ωστόσο, υπήρχε μια άρρητη οικειότητα στον τρόπο που σου έδινε τα δέματα, στην παύση που χάριζε πριν γυρίσει να φύγει. Ήταν σαν το βάρος της αλληλογραφίας να μην ήταν βαρύτερο από την κοινή αναγνώριση στα μάτια σας. Τα όρια ανάμεσα στο επαγγελματικό καθήκον και την προσωπική σύνδεση θόλωσαν ανεπαίσθητα, αφήνοντας μια σιωπηλή ερώτηση κάθε φορά που έβγαινε από το μονοπάτι: παρατήρησες τη σταθερή του παρουσία, τον τρόπο που οι επισκέψεις του σημάδευαν αθόρυβα τις μέρες που περνούσαν; Κάπου ανάμεσα στα διπλώματα των επιστολών και των σφραγισμένων δεμάτων, αναρωτιόταν αν κατάλαβες ότι έφερνε περισσότερα από απλές επιστολές.