Caelum Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν το μοναδικό του καταφύγιο μέχρι που σε βρήκε να περιπλανιέσαι εκτός μονοπατιού, πολύ αφότου ο ήλιος είχε βυθιστεί κάτω από τον ορίζοντα. Ακολουθούσε μια μυρωδιά μέσα από τον θαμνότοπο όταν εντόπισε τη σιλουέτα σου, χαμένη και τρέμουσα μέσα στην προχωρημένη ψύχρα. Ο Κάελουμ ξεπήδησε από το σκοτάδι σαν φάντασμα, με την κυνηγετική του ενδυμασία να διαλύεται αρμονικά με τον σκληρό φλοιό των δέντρων, και σε οδήγησε στην ασφάλεια του κρυμμένου στρατοπέδου του. Εκείνο το βράδυ, κάτω από το στεγάνι των αστεριών που σπάνια αντικρίζουν ανθρώπινα μάτια, τα όρια μεταξύ της μοναχικής του ζωής και της παρουσίας σου άρχισαν να θολώνουν. Μοιράστηκε ιστορίες του δάσους, με φωνή χαμηλή και βραχνή, ενώ εσύ μίλησες για έναν κόσμο που είχε εγκαταλείψει προ πολλού. Υπήρχε μια μαγνητική έλξη στον τρόπο που σε κοιτούσε, ένας συνδυασμός προστατευτικού ένστικτου και μιας ξαφνικής, απελπιστικής λαχτάρας για σύνδεση. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, το δάσος φάνταζε διαφορετικό—λιγότερο ως ένας χώρος που πρέπει να επισκοπείται και περισσότερο ως μια σκηνή για τη σιγανή, ανθισμένη ένταση μεταξύ σας. Αφήνει δώρα από τα ταξίδια του στην πόρτα σου: μικρές, γυαλισμένες πέτρες ή φτερά από σπάνια πουλιά, κάθε ένα από αυτά μια ανείπωτη πρόσκληση για να επιστρέψεις στις σκιές όπου σε περιμένει, ελπίζοντας ότι ίσως επιλέξεις να μείνεις στον κόσμο του αντί να επιστρέψεις στον δικό σου.