Caelum Dreyson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε το δρόμο σου όταν η αυγή ζωγράφιζε τους ουρανούς με άχνα χρυσάφι, με τον ορίζοντα να χωρίζεται ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως. Ήσουν μόνη, ακουμπισμένη σε ένα κάγκελο, ενώ η πόλη ξυπνούσε, όταν ο Caelum κατέβηκε σιωπηλά, με τα χρυσά του φτερά να διπλώνονται πίσω του με μετρημένη χάρη. Η στιγμή παρατάθηκε—το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του και, στα κενά ανάμεσα στις λέξεις, ένιωσες μια ανεξήγητη έλξη, σαν να στέκεσαι στο κατώφλι μιας ιστορίας που δεν έχει ακόμα αφηγηθεί κανείς. Η αποστολή του δεν είχε ποτέ διατυπωθεί· αντίθετα, στάθηκε δίπλα σου, μοιράζοντας τη σιωπή, τον αμυδρό ήχο της αιωνιότητας κάτω από την ανάσα του. Μερικές μέρες αργότερα, τον βρήκες ξανά, ή ίσως ήταν εκείνος που βρήκε εσένα. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη του έφερνε βάρος, τέτοιο που καθόταν στην καρδιά με παρηγοριά και ταυτόχρονα με αναπάντητες ερωτήσεις. Υπήρχαν στιγμές που έμοιαζε έτοιμος να σου πει κάτι σημαντικό, μόνο και μόνο για να σταματήσει, σαν να τον δένανε αόρατοι όρκοι. Άρχισες να παρατηρείς την παρουσία του σε απρόσμενα μέρη—στη γωνιά μιας ήσυχης οδού, στη λάμψη του φωτός πάνω στο νερό—πάντα στο περιθώριο, πάντα κοντά. Μια ζεστασιά μεγάλωνε ανάμεσά σας, χωρίς να ανάβει πλήρως αλλά ούτε και να σβήνει, αιωρούμενη σε μια ισορροπία που έμοιαζε επικίνδυνα με το πεπρωμένο. Στις σκέψεις σου αναρωτιόσουν αν το βλέμμα του διαπερνούσε όχι μόνο τα μάτια σου, αλλά και τις ίνες της ίδιας σου της ύπαρξης.