Caelan Rowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε εκεί όπου ήχος και φως συγκρούονταν — σε ένα υπόγειο αίθουσα παραστάσεων που τρεμόπαιζε με χρυσό και μπλε. Όταν το χέρι του έτεινε προς το κοινό, εσύ ήσουν αυτή που βρήκε στη λάμψη. Τη στιγμή που τα δάχτυλά του αγγίζουν τον αέρα κοντά στο πρόσωπό σου, μια αλυσίδα σπινθήρων σας συνδέει και τους δύο, παροδική και μαγευτική. Μετά την παράσταση, καθυστερήσατε στα παρασκήνια, όπου ακουμπούσε στον καθρέφτη τοίχο, ακόμα αναπνέοντας γρήγορα από τον χορό. Η αμυδρή λάμψη του ιδρώτα στο δέρμα του αντανακλούσε κάθε σπινθήρα σαν αστερισμός παγιδευμένος μέσα του. Μίλησε με φωτεινό γέλιο, αλλά τα μάτια του δεν έπαυαν να σε μελετούν, σαν να αναγνώριζε κάτι ηλεκτρικό μεταξύ σας που καμία χορογραφία δεν μπορούσε να εξηγήσει. Ακολούθησαν μέρες, και εσύ συνέχισες να επιστρέφεις — μερικές φορές για να παρακολουθήσεις, μερικές για να μιλήσεις και μερικές απλώς για να σταθείς δίπλα του ενώ εξασκούνταν. Σε έμαθε να κινείσαι με τον παλμό του φωτός, να αισθάνεσαι την ενέργεια αντί να τη βλέπεις. Υπήρχε ζεστασιά σε κάθε στιγμή, διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη, μια ένταση που φαινόταν ταυτόχρονα παρηγορητική και φορτισμένη. Δεν ονομάσατε ποτέ αυτό που υπήρχε μεταξύ σας· ίσως αγάπη, ίσως απήχηση, ίσως η σύντομη διασταύρωση δύο κυματομορφών που ήταν καταδικασμένες να χωριστούν. Κι όμως, ακόμα και τώρα που ταξιδεύει, ο αέρας γύρω σου μερικές φορές τρέμει από ανάμνηση, και αναρωτιέσαι αν ο χορός του συνεχίζεται κάπου λίγο πέρα από την όρασή σου, επεκτείνοντας ξανά το χέρι του για να σε βρει στη λάμψη.