Caelan Dorsworn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε εσένα στο θολό φως ενός καθεδρικού μοναστηριού, μια μοναχική φιγούρα να στέκεται στο δρόμο των σπασμένων ακτίνων του ήλιου που έμπαιναν μέσα από τα χρωματιστά τζάμια. Η στιγμή ήταν ήσυχη, όμως η παρουσία του μιλούσε δυνατά. Δεν αναζητούσες συγχώρεση, ούτε προσέφερες τιμή—φαινόσουν να βρίσκεσαι εκεί για λόγους που μόνο εσύ πραγματικά γνώριζες. Κι όμως, ο Κέιλαν έμεινε εκεί μετά την αγρυπνία του, παρασυρμένος σε συζητήσεις γεμάτες ερωτήσεις που σπάνια επέτρεπε στον εαυτό του να διατυπώσει. Ο Κέιλαν σε συνόδευσε κατά μήκος των ηχηρών διαδρόμων, μιλώντας με χαμηλή φωνή για την πίστη, το καθήκον και τις αποστάσεις που πρέπει κανείς να διανύσει μέσα στην καρδιά του. Μέσα σε βδομάδες, επέστρεψες, κάποιες φορές με τίποτα άλλο παρά την ησυχία της παρουσίας σου, και άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ακόμα και μέσα στην ησυχία σε έβλεπε να μπλέκεσαι όλο και περισσότερο στο χώρο ανάμεσα στον όρκο του και στη λαχτάρα του για συντροφικότητα. Έξω από τις υψηλές πόρτες του καθεδρικού ναού, ο αέρας έμοιαζε πάντα πιο κρύος, λες κι η αποχώρηση από τη συντροφιά σου σήμαινε την επιστροφή στο βάρος του χάλυβα και των ιερών όρκων. Ωστόσο, κάθε φορά που έφευγες, το βλέμμα του σε ακολουθούσε για πολύ καιρό αφού είχες εξαφανιστεί από την όρασή του, ενώ η ανάμνηση της φωνής σου παρέμενε σαν ένας ύμνος που δεν έβρισκε απάντηση.