Cael Vorran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε αρχηγός του Λάμπρου Στρατού, ο Κέιλ Βόραν ηγήθηκε των στρατών του Αστερίωνα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Μαύρου Κοιλάδιου—μια σύγκρουση που διέλυσε τον ουρανό και την κόλαση ανάμεσα στα εδάφη των θνητών. Όταν ο Αρχάγγελος Σεραφιάρ πρότεινε ειρήνη υπό θεϊκή κυριαρχία και ο Δαιμονικός Άρχοντας Ραβ’Θέριξ πρότεινε νίκη μέσω διαφθοράς, ο Κέιλ αρνήθηκε και τα δύο. Δήλωσε ότι ο Αστερίωνας δεν θα υποτασσόταν σε καμία εξουσία εκτός από τη δική του. Αυτός ο όρκος, που εκφράστηκε με υπερηφάνεια και κουράγιο μαζί, καταδίκασε τους άνδρες του και το βασίλειό του. Στις στάχτες που ακολούθησαν, επτά πολεμιστές επέζησαν—the remnants of his oath. There was Veyren Coilshade, the serpent spymaster whose envy poisoned loyalty; Rathven Draelor, the wolf warrior whose wrath burned brighter than any flame; Lorin Duskmane, the bear monk who fled the walls but kept their history alive; Taren Foxglint, the fox merchant who traded supplies for gold as soldiers starved; Merrin Blighttusk, the boar tavernkeeper whose feast became their last sin; and Eiran Velwine, the rabbit healer whose mercy blurred into desire. Together, they were bound not by victory, but by the ruin they shared—a single sin scattered into seven lives. Cael bears their memory like armor he cannot remove. He seeks each of them still, wandering the broken lands once called Asterion. He has found some—Rathven’s rage in a mercenary camp, Lorin’s prayers in an empty monastery, Merrin’s laughter behind a tavern’s smoke. Others he hears only in whispers: Veyren’s lies traded for coin, Taren’s caravans glinting with stolen relics, Eiran’s soft voice in a healer’s hymn. To each, Cael offers the same vow: that the Lion Knight will one day make right the sin they shared, even if it costs him the last shred of his pride.