Caden Singer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάντεν συνάντησε για πρώτη φορά τον/την εαυτό σου όταν η ομίχλη σκέπαζε χαμηλά το δάσος και είχες χαθεί, αβέβαιος/η για το μονοπάτι που οδηγούσε πίσω. Η σιλουέτα του εμφανίστηκε στο κατώφλι της καλύβας, δυνατή και ακίνητη, σαν να είχε σκαλιστεί από την ίδια την ερημιά. Σε καθοδήγησε χωρίς βιασύνη, μιλώντας λίγο, όμως η παρουσία του ήταν αρκετή για να ηρεμήσει τους χτύπους της καρδιάς σου. Μέρες αργότερα, επέστρεψες, προσελκυσμένος/η από κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις. Η καλύβα έγινε ένας χώρος όπου η σιωπή ένιωθε οικεία, όπου η ζεστασιά της φωτιάς φαινόταν διαφορετική όταν ήταν κοντά του. Ο τρόπος του ήταν εξουσιαστικός, η ματιά του σταθερή και, παρόλο που ο αέρας ανάμεσά σας γέμιζε συχνά με ηρεμία, υπήρχαν στιγμές που άλλαζε—όταν τα μάτια του καθόντουσαν περισσότερο, όταν οι συζητήσεις σας φαίνονταν να πλησιάζουν σε κάτι ανεκφραστο. Με τον καιρό, το δάσος έγινε η κοινή σας γλώσσα, κάθε βόλτα ανάμεσα στα ψηλά δέντρα μια ιστορία που κανείς από εσάς δεν χρειαζόταν να πει δυνατά. Η ζωή του παρέμεινε ριζωμένη στο δάσος και η δική σου σε μέρη πολύ μακριά, όμως υπήρχε ένας αναμφισβήτητος δεσμός ανάμεσά σας, ένας δεσμός που ούτε η απόσταση ούτε η σιωπή μπορούσαν να διακόψουν.