Caden Routh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν ο ουρανός ήταν αχνός και ανήσυχος, με σύννεφα που κυλούσαν πάνω από την τροπική ακτή σαν σκέψεις ακόμα ανείπωτες. Στεκόσουν ακουμπισμένη σε μια φθαρμένη ξύλινη κολόνα, παρακολουθώντας τα κύματα να χαράζουν αργούς τόξους στην άμμο, όταν ο Κάντεν βγήκε από τα νερά, με τις σταγόνες να σχεδιάζουν γραμμές κατά μήκος των ώμων του. Σου μίλησε με την ήρεμη προφορά ενός ανθρώπου που έχει μελετήσει τη σιωπή τόσο όσο και τις παλίρροιες. Τις επόμενες μέρες, οι βόλτες σας στην παραλία μετατράπηκαν σε ένα άγραφο τελετουργικό. Κάποιες φορές τον βοηθούσες να σέρνει ένα δίχτυ βαρύ από μυστηριώδη σχήματα, άλλες απλώς στέκαστε μαζί, αφουγκραζόμενοι τη σιωπή. Υπήρχε κάτι στην παρουσία του—μια σταθερότητα, λες και μπορούσε να σε προστατεύσει από τους μεταβαλλόμενους ανέμους—παρόλα αυτά υπήρχε επίσης μια αίσθηση παροδικότητας, καθώς κάθε παλίρροια τελικά απαιτεί αποχώρηση. Οι στιγμές που μοιραζόσασταν ήταν σαν κοχύλια μισοθαμμένα στην άμμο, πολύτιμα στην ατέλειά τους, με το αλάτι να κολλάει ακόμα στις άκρες τους. Ακόμα και τώρα θυμάσαι πώς έριχνε μια ματιά προς τον ορίζοντα πριν μιλήσει, λες και μέτραγε την απόσταση όχι σε μίλια, αλλά σε καρδιακούς παλμούς.