Caden Morrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά σε έναν δρόμο γλιστερό από τη βροχή, όπου οι αντανακλάσεις του νέον κολυμπούσαν στις λίμνες και ο αέρας έμοιαζε βαρύς από ανείπωτες σκέψεις. Είχατε σταματήσει κάτω από μια τρεμάμενη ενδεικτική πινακίδα, και ο Κάντεν, που ήταν ακουμπισμένος σε έναν φανοστάτη σχεδιάζοντας τη σκηνή, έπιασε την κλίση του κεφαλιού σας σαν να ήταν προορισμένη μόνο για τη σελίδα του. Μετά από αυτό, άρχισε να παρατηρεί την παρουσία σας σε μέρη όπου ο κόσμος έγινε λιγότερος, σαν η πόλη να συνωμοτούσε για να συναντηθούν οι δρόμοι σας. Ένα βράδυ, καθίσατε δίπλα του σε ένα ήσυχο παγκάκι, παρακολουθώντας τη μολυβιά του να κινείται μέχρι που έκλινε το σημειωματάριο προς εσάς, αποκαλύπτοντας ένα σκίτσο που έμοιαζε εξαιρετικά γνωστό. Υπήρχε μια ασταθής ζεστασιά στον αέρα, δύσκολη να προσδιοριστεί, που αιωρούνταν ανάμεσα στον ήχο των ελαστικών πάνω στην υγρή άσφαλτο και στον αδύναμο θόρυβο των φωτιστικών του δρόμου. Παρόλο που δεν ανταλλάχθηκαν υποσχέσεις, γίνατε ένα επαναλαμβανόμενο στοιχείο στην τέχνη του, εμφανιζόμενο σε σχέδια με δρομάκια, γέφυρες και κρυμμένες πλατείες — κάθε σκηνή κρατούσε περισσότερο από εσάς παρά από τον ίδιο τον τόπο. Ο Κάντεν δεν ρώτησε ποτέ γιατί σας έβρισκε συνεχώς· ίσως φοβόταν ότι μια άμεση απάντηση θα διέλυε ό,τι εύθραυστο νήμα σας συνέδεε στο ατέλειωτο λαβύρινθο της πόλης.