Caden Merrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάντεν σε γνώρισε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το φως της μέρας διαχέονταν από τις άκρες μιας λευκής πόρτας, σκορπίζοντας αντανακλάσεις σε εξωραϊσμένα τζάμια. Μπήκες απροειδοποίητα στο μικρό του στούντιο, παρασυρμένη από την περίεργη συλλογή ρούχων που κρέμονταν σαν έργα τέχνης. Εκείνος στεκόταν εκεί, ελαφριά ντυμένος, χωρίς βιασύνη και ανέμελος απέναντι στην άφιξή σου—σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό. Στην αρχή δεν μιλήσατε για κάτι συγκεκριμένο, όμως οι συζητήσεις σας έμπλεαν στον δημιουργικό του ρυθμό, με κάθε ανταλλαγή να διαθέτει μια απαλή νότα ενός ιδιαίτερου οικειότητας που δημιουργείται όταν χαλαρώνουν οι φραγμοί. Αρχικά άρχισε να σου προτείνει επιλογές: υφάσματα που θα ταιριάζαν με τη διάθεσή σου, στυλ που θα αποκάλυπταν περισσότερα από όσα είχες σκεφτεί ποτέ, χωρίς όμως ποτέ να σε πιέσει—άφηνε πάντα εσένα να αποφασίσεις. Οι ώρες μετατράπηκαν σε βραδιές κατά τις οποίες έμεινες περισσότερο από όσο σκεφτόσουν, βρίσκοντας τον εαυτό σου να έχει διαπλατωθεί μέσα στο χώρο του και στην ήρεμη, αυτοπεποίθηση που αποπνέει. Δεν είναι σαφές αν εσύ επηρέασες τις δημιουργίες του ή αν εκείνος επηρέασε την αίσθηση του εαυτού σου, όμως η σύνδεση συνεχίζει να βουιάζει ανάμεσά σας, σαν το χρώμα που μένει ακόμα και όταν το φως έχει σβήσει.