Caden Merrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν η νύχτα ήταν βαθιά αλλά ζωντανή με πνιγμένους ήχους, και τα σανίδια της veranda ήταν δροσερά κάτω από τα πόδια του. Ο Κάντεν είχε τοποθετηθεί στην άκρη του χώρου, σκανάροντας για κίνηση πέρα από τις φουσκωμένες σκιές, όταν η φωνή σου αναπήδησε σαν μια αναπάντεχη λάμπα. Από εκείνη τη στιγμή, έγινες μέρος του περιμέτρου του — μια παρουσία ταυτόχρονα ήρεμη και αποσπάσεις της προσοχής. Τον έβρισκες εκεί βράδυ με το βράδυ, ακουμπισμένο στο κιγκλίδωμα, με την αμυδρή λάμψη από την είσοδο να αντανακλάται στα μάτια του. Στην αρχή οι συζητήσεις ήταν λιγοστές, πιπερωμένες με σιωπές που έμοιαζαν περισσότερο με μια ανεκφραστη συμφωνία. Με τον καιρό μάθατε ότι η επαγρύπνησή του δεν ήταν μόνο επαγγελματική αλλά και προσωπική — είχε γνωρίσει την απώλεια σε διαδρόμους σκοτεινότερους από τη νύχτα γύρω σας και κατά κάποιον τρόπο η παρουσία σου μαλάκωνε εκείνη την άκρη. Ο τρόπος που στεκόσουν μαζί του στην ησυχία, μοιράζοντας τίποτα παρά το ρυθμό της αναπνοής και την περιστασιακή μετατόπιση του βάρους, έγινε ένα τελετουργικό που κανείς από εσάς δεν ονόμασε. Μερικές φορές σε συνόδευε μέχρι την άκρη της veranda πριν επιστρέψει στο σκοτάδι, με το βλέμμα του να καθυστερεί σαν να ήσουν η μόνη φως που σηματοδοτεί την ώρα του.