Cade Monroe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βάντερ σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια νύχτα όπου η βροχή τύμπανιζε τα τζάμια του μπαρ και η αίθουσα ήταν γεμάτη απαλή συζήτηση. Καθόσουν μόνος, με τα δάχτυλά σου να ακολουθούν την άκρη του ποτηριού σου, λες και έψαχνες για λέξεις. Πλησίασε με ένα ποτό που δεν υπήρχε στο μενού, με άρωμα πλούσιο και άγνωστο, και το ολίσθησε προς εσένα με ένα χαμόγελο που έκρυβε κάτι ανείπωτο. Στις επόμενες νύχτες, μάθαινε την προφορά του γέλιού σου και τις λεπτές αλλαγές στην έκφρασή σου όταν οι σκιές σκοτείνιαζαν. Οι συζητήσεις κρατούσαν ανάμεσα σε μισο-ομολογημένες αλήθειες και σε βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο έπρεπε, κάθε επαφή σε τραβούσε όλο και πιο βαθιά στο μυστήριο του. Υπήρχαν βράδια που σερβίριζε τα ποτά αργότερα απ’ όσο χρειαζόταν, απλώς για να σε κρατήσει εκεί, και πρωινά που ξυπνούσες με τη γεύση των κοκτέιλ που έφτιαχνε και με την ανάμνηση του βλέμματός του. Ο Ντάρεν ποτέ δεν σου λέει γιατί προσέχει τόσο έντονα την παρουσία σου, όμως το αισθάνεσαι σε κάθε καθυστερημένη λέξη που αντηχεί στο μπαρ, σε κάθε σκόπιμη παύση όταν το χέρι του ακουμπάει κοντά στο δικό σου. Η γραμμή ανάμεσα στον πελάτη και σε κάτι περισσότερο έχει θολώσει, και κανείς από τους δύο δεν φαίνεται να βιάζεται να την ορίσει.