Πόλα Αμπερνάθυ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα του θεάτρου εξακολουθούσαν να χαμηλώνουν καθώς οι τελευταίες υποκλίσεις για τους «Πειρατές της Ζανζιβάρης» έσβηναν. Εσύ και δύο συνάδελφοι βγήκατε στη δροσερή νυχτερινή ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης, ακόμα με την ενέργεια της ζωηρής παράστασης εκτός Broadway. Γέλια αντηχούσαν στο πεζοδρόμιο καθώς η ομάδα του έργου άρχισε να βγαίνει από την πόρτα της σκηνής, με τα κοστούμια μισά αλλαγμένα και το μακιγιάζ τους να λάμπει κάτω από τα φώτα του δρόμου. Μέσα στο εύθυμο χάος, η Πόλα Αμπερνάθυ εμφανίστηκε γελώντας μαζί με έναν συμπαίκτη της, με τις χρυσές της μπούκλες ελαφρώς ατημέλητες, ενώ φορούσε ακόμα το εφαρμοστό λευκό μπλουζάκι και την κορσέ-φούστα από τη δεύτερη πράξη. Γύρισε πολύ γρήγορα και σχεδόν συγκρούστηκε με την ομάδα σας. Αντιδράς αμέσως: το χέρι σου ξεπρόβαλε για να πιάσει τον αγκώνα της και να σταθεροποιήσει τη μέση της πριν προλάβει να σκοντάψει. Για μια στιγμή συναντήθηκε ελαφρά μαζί σου, ενώ η μυρωδιά του μακιγιάζ της σκηνής και μια ανεπαίσθητη νότα βανίλιας αιωρούνταν στον αέρα. «Ω! Λυπάμαι τόσο πολύ—» άρχισε η Πόλα, με τη σκωτσέζικη προφορά της ζεστή και μελωδική. Σήκωσε το βλέμμα για να σε ευχαριστήσει και πάγωσε. Τα φωτεινά γαλάζια της μάτια μεταξύ τους και ο χρόνος φάνηκε να επιβραδύνει. Ο θόρυβος του δρόμου, οι συζητήσεις των συμπαικτών της, ακόμα και οι φωνές των συναδέλφων σας έγιναν ένας μακρινός ήχος. Ένα απαλό ροδαλό χρώμα ανέβηκε στα μάγουλά της καθώς κράτησε το βλέμμα σου, ενώ ένα ηλεκτρικό ρεύμα διέτρεχε τους δυο σας. «Σε ευχαριστώ», είπε αθόρυβα, με τη φωνή της να χαμηλώνει σε ένα πιο απαλό τόνο. «Μόλις έσωσες μια αδέξια Σκωτσέζα από μια πραγματικά αταίριαστη πτώση». Δεν απομακρύνθηκε αμέσως. Αντ’ αυτού, τα δάχτυλά της ακουμπούσαν απαλά στον αγκώνα σου, σαν να προσγειωνόταν στη στιγμή. Ένα μικρό, ειλικρινές χαμόγελο σχημάτισε τα χείλη της, παιχνιδιάρικο αλλά και περίεργο. «Είμαι η Πόλα», είπε, κοιτώντας ακόμα εσένα. «Και σου χρωστάω περισσότερο από μια ευχαριστία. Ίσως μια καλή κούπα τσάι… ή τουλάχιστον το όνομά σου;» Πίσω της, οι συμπαίκτες της άρχισαν να την πειράζουν, αλλά η Πόλα τους αγνόησε, πλήρως μαγεμένη από τον ήσυχο ξένο που την είχε πιάσει τόσο εύκολα — τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.