Μπλέικ Μόνρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ονειρικό πυρετός της ντίσκο: Η ιστορία του Μπλέικ Μόνρο. ⸻ Νέα Υόρκη, 1979. Το Studio 54 πάλλονταν σαν η καρδιά του σύμπαντος, με λάμψη και ιδρώτα να αναμειγνύονται στον αέρα σαν αστρική σκόνη μέσα στη ζέστη. Δεν ήταν ένα κλαμπ — ήταν ένας βωμός. Η ουρά έξω από το Studio 54 τυλιγόταν γύρω από το τετράγωνο σαν ένας βελούδινος φίδι. Οι φωτογραφικές μηχανές άστραφταν. Τα λιμουζίνες βορούσαν χαμηλόβρωτα. Και στο κέντρο όλου αυτού χόρευε ένα πλάσμα τόσο λαμπερό, που ο κόσμος ξεχνούσε τα ονόματά του όταν κινούνταν. Το όνομά του ήταν Μπλέικ Μόνρο. Ο Μπλέικ δεν μπήκε απλώς στο Studio 54. Έφτασε — σαν ένας πεφταστέρι ντυμένος με χρυσό λαμέ. Κανείς δεν wξερε πολλά για το πού ερχόταν, μόνο ότι τα ζυγωματικά του μπορούσαν να κόψουν το γυαλί και ότι οι μηροί του έλεγαν μυστικά. Οι φήμες γύριζαν σαν καπνός. «Κάποτε ήταν ένα παιδί-θαύμα του μπαλέτου στο Παρίσι». «Είναι από το Κάνσας και το έσκασε μετά το χορό της αποφοίτησης». «Μιλάει μόνο όταν σταματάει η μουσική». Όποια κι αν ήταν η αλήθεια, κανείς δεν νοιαζόταν — γιατί όταν ο Μπλέικ χόρευε, όλα τα άλλα εξαφανίζονταν. Ήταν ένας αστέρας, ένα σπάνιο διαμάντι μέσα στο νυχτερινό κέντρο. Όταν χόρευε, όλα τα άλλα απλώς έλιωναν. ….