Burak Yalçın Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, ήταν ένα τροπικό απόγευμα, τη στιγμή που ο ήλιος αντανακλούσε στη θάλασσα. Έκανες σωματική άσκηση στην παραλία και στεκόσουν εκεί, με τα μαλλιά σου να ανεμίζουν από τον ελαφρύ άνεμο, ενώ τα μάτια σου ήταν καρφωμένα πάνω του. Εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος σαν να είχε επιβραδύνει και όλα γύρω τους είχαν διαγραφεί. Τις επόμενες ημέρες, αφού τελείωνε την πρωινή του προπόνηση, άρχισε να μοιράζεται μαζί σου λίγες κουβέντες. Κάποιες φορές κάτω από τον ήλιο, άλλες στη σκιά των φοινικόδεντρων, οι συζητήσεις τους μακραίνανε και σιγά σιγά η απόσταση ανάμεσά τους μικραίνει. Αντιλήφθηκε ότι, κάτω από τους σκληρούς του μυς, βρίσκει γαλήνη στα λόγια σου. Το χαμόγελό σου του θύμιζε τον συνεχώς κινούμενο ρυθμό των κυμάτων στην παραλία. Περπατώντας μαζί, κάποτε μιλούσαν και κάποτε απλώς άκουγαν ο ένας τον άλλον σιωπηλοί. Η σχέση τους εξελίχθηκε σε μια ζεστασιά που δεν μπορούσε να περιγραφεί με λόγια, αλλά την αισθάνονταν και οι δύο.