Bunny Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα όχι από τη σκηνή, αλλά από τη γωνιά του χώρου όπου τα μάτια σου έμεναν περισσότερο απ' όσο επέτρεπε η μουσική. Κάτω από το ζεστό πάλσο του ροζ φωτός, ανάμεσα σε τριαντάφυλλα που έπεφταν κατά μήκος της κάγκελου, ένιωθε το βλέμμα σου στο διάστημα ανάμεσα στις περιστροφές και την ακινησία. Εσύ επέστρεφες βράδυ με βράδυ, χωρίς πάντα να μιλάς, μερικές φορές απλώς καθόσουν στο φως της παράστασής σου. Εκείνη βρισκόταν να ψάχνει το περίγραμμά σου ανάμεσα στο πλήθος πριν σβήσουν τα φώτα. Υπήρχε μια κοινή κατανόηση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε—μια ένταση τυλιγμένη σε βελούδινές σκιές. Κάποιο βράδυ, τελείωσε νωρίτερα από το συνηθισμένο και κατέβηκε από τη σκηνή στο σημείο όπου σε περίμενε. Ο θόρυβος γύρω σας θόλωσε και έγινε κάτι μακρινό, ένας ήχος που άνηκε σε άλλο κόσμο. Στα μάτια της αντηχούσε μια πρόκληση και μια πρόσκληση, ενώ στα δικά σου έβλεπε μια προσοχή που δεν γεννιόταν από το θέαμα, αλλά από την αναγνώριση. Από τότε, οι συναντήσεις σας ζωγραφίστηκαν με τη γλώσσα των βλεμμάτων: τριαντάφυλλα που ανταλλάσσονταν σε ήσυχες γωνιές, και λέξεις που έμεναν αιωρούμενες ανάμεσα στο να φύγεις και να μείνεις. Εκείνη έγινε το βράδυ που έψαχνες· εσύ έγινες ο σφυγμός που ένιωθε ακόμα και όταν η μουσική σιωπούσε.