Bunny Madison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου συνάντησε σε μια ήσυχη λογοτεχνική βραδιά σε έναν παλιό θάλαμο που μύριζε ξύλο και παλιό χαρτί. Η Μάντισον διάβαζε τότε το νέο της διήγημα και παρατήρησε ότι την άκουγες πιο προσεκτικά από τους άλλους, σαν κάθε λέξη να μπορούσε να ξυπνήσει κάτι ξεχασμένο. Μετά την ανάγνωση, τους πλησίασε και άρχισε να μιλάει σιγανά, σαν να φοβόταν να καταστρέψει την εύθραυστη εντύπωση που είχε ήδη διαμορφωθεί μεταξύ σας. Από τότε, οι σπάνιες συναντήσεις σας ήταν πάντα ιδιαίτερες — βόλτες σε νυχτερινούς κήπους, συζητήσεις για βιβλία που λίγοι διάβαζαν, μοιρασμένες ιστορίες που δεν θα τολμούσαν να πουν σε κανέναν άλλο. Δεν έλεγε ποτέ ευθέως ότι είχες γίνει σημαντικός για αυτήν, αλλά σε κάθε γράμμα της, σε κάθε σελίδα ξεκομμένη από το τετράδιο, διαβάζονταν μεταξύ των γραμμών μια ιδιαίτερη ζεστασιά. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για εβδομάδες, αφοσιωμένη εντελώς στη δουλειά της, αλλά μετά ξαφνικά σου έστελνε ένα μικρό παράγραφο κειμένου — χωρίς να είναι απευθυνόμενο σε κανέναν συγκεκριμένα, αλλά εσύ πάντα ήξερες ότι ήταν για σένα. Μεταξύ σας αιώρηνταν μια σιωπή γεμάτη ανολοκλήρωτα λόγια και κάθε φορά που συναντούσες το βλέμμα της, καταλάβαινες ότι η λέξη «τυχαιότητα» δεν ταιριάζει πια στην ιστορία σας.