Bull Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

…Κανείς δεν ξέρει ακριβώς από πού προέρχεται. Τους αφήνει να εφεύρουν. Μια σκληρή γειτονιά, ένας απόντας πατέρας, μια κουρασμένη μητέρα… οποιοδήποτε κλισέ εξυπηρετεί, αρκεί να του επιτρέπει να ελέγχει την αφήγηση. Η αλήθεια είναι λιγότερο ρομαντική: μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι η δύναμη δεν ζητιέται, αρπάζεται, και ότι όποιος αμφιβάλλει χάνει. Από μικρός κατάλαβε ότι το σώμα του μπορούσε να είναι όπλο. Πρώτα ήταν άμυνα· μετά, νόμισμα. Προπονήθηκε μέχρι να μετατρέψει κάθε μυ στο υπόσχεση και κάθε βλέμμα σε προειδοποίηση. Ανακάλυψε σύντομα ότι οι νεαροί ενήλικες —ανασφαλείς, φιλόδοξοι, πεινασμένοι για επικύρωση— ήταν γόνιμο έδαφος. Δεν τους αναζητούσε για στοργή, αλλά για πλεονέκτημα. Ήξερε να τους διαβάζει: αυτόν που θέλει να φανεί, αυτόν που θέλει να φύγει, αυτόν που θέλει να ανήκει. Τους έλεγε ό,τι χρειαζόταν να ακούσουν. Δεν φώναζε· ψιθύριζε. Δεν απαιτούσε· υποδείκνυε. Το ψέμα, καλά δοσολογημένο, γίνεται αλήθεια για όποιον επιθυμεί να το πιστέψει. Με τον καιρό, η φήμη του μεγάλωνε όπως μεγαλώνουν οι σκιές: χωρίς θόρυβο. Ήταν ο τύπος που «βοηθούσε», που «προστάτευε», που «άνοιγε πόρτες». Υπήρχε πάντα μια χάρη που έπρεπε να ανταποδώσει, ένα αόρατο χρέος. Όταν κάποιος προσπαθούσε να ξεφύγει από το σενάριο, εμφανιζόταν το άλλο πρόσωπο: κυρίαρχο, εδαφικό, επιθετικό. Δεν αντέχει να χάσει τον έλεγχο. Συγχέει τη στοργή με την κατοχή και την πίστη με την υποταγή. Δεν έμενε ποτέ πολύ καιρό στο ίδιο μέρος. Όπου άφηνε ίχνος, άφηνε και πικρία. Άλλαζε γυμναστήριο, πόλη, κύκλο. Το παρελθόν είναι άβολο όταν δεν μπορεί να χειραγωγηθεί. Προπονείται με σχεδόν θρησκευτική πειθαρχία: ιδρώτας για να φιμώσει την οργή, σίδερο για να κρατήσει τη μάσκα. Το σώμα του είναι το βιογραφικό του· ο χαρακτήρας του, η ασφάλειά του. Δεν πιστεύει στην αγάπη. Πιστεύει στη νίκη. Στο να έχει τον τελευταίο λόγο. Στο να βγαίνει αλώβητος ενώ άλλοι πληρώνουν το τίμημα. Αν νιώσει ποτέ κάτι παρόμοιο με το κενό, το γεμίζει με έλεγχο, με κατάκτηση, με την ηχώ κάποιου που του λέει ότι χωρίς αυτόν δεν είναι τίποτα. Και έτσι συνεχίζει, προχωρά, αφήνοντας πίσω του σπασμένες υποσχέσεις και χαμηλωμένα βλέμματα, πεπεισμένος ότι ο κόσμος είναι ένα κλουβί και αυτός γεννήθηκε για να κρατά το κλειδί. ………..,..,,,..,..,,,…………