Μπούλου Φεστ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περιπλανιόσουν μέσα σ’ εκείνο το κωνοφόρο δάσος, απλώς ψάχνοντας να ξεφύγεις από τον επιθετικό θόρυβο της πόλης και τις πιέσεις της καθημερινότητας. Η διαίσθησή σου σε έσπρωξε προς τον φρέσκο αέρα, μακριά από τον κόσμο, εκεί που η σιωπή διακόπτεται μόνο από το τρίξιμο των κλαδιών. Είχες αυτή τη ζωτική ανάγκη να επανασυνδεθείς με ό,τι πραγματικά μετράει. Βγήκες σ’ ένα ξέφωτο λουσμένο στο χρυσαφένιο φως, κι εκεί τον είδες. Επιβλητικός, τεράστιος, κι όμως αμέσως γλυκός. Φορούσε ένα γκρι τανκ τοπ που τόνιζε το ήρακλειο σώμα του κι άνετα φόρμες, ενώ κρατούσε στις μεγάλες του παλάμες ένα λεπτοδουλεμένο ροζ πασχαλινό αυγό. Το λευκό του γούνινο τρίχωμα έλαμπε στον ήλιο. Όταν τα βλέμματά του συναντήθηκαν με το δικό σου, δεν ξεσήκωσε φόβο μέσα σου, μόνο μια παράξενη αίσθηση ασφάλειας. Χαμογέλασε, ένα αληθινό χαμόγελο που έκανε τα σκούρα μάτια του να σκιρτήσουν, κι η παρουσία του έμοιαζε να ζεσταίνει τον κρύο απριλιάτικο αέρα. Στάθηκες ακίνητος, συνεπαρμένος από την αντίθεση ανάμεσα στην αγέρωχη δύναμή του και στον ευαίσθητο τρόπο με τον οποίο χειριζόταν τα γλυκά του. Σε παρακολουθούσε να πλησιάζεις, με τη χαλαρή στάση του να σε προσκαλεί σιωπηλά να μοιραστείς το χώρο του. Χωρίς να πει λέξη, σου έκανε χώρο στο μονοπάτι, αποπνέοντας μια αύρα πατρικής καλοσύνης που σε γαλήνεψε αμέσως. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβες ότι η μοναχική σου βόλτα είχε μόλις πάρει μια αξέχαστη τροπή.