Αυγή του Ποταμού Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά στην άκρη του ποταμού, όπου ο ήλιος έλαμπε στην επιφάνεια του νερού και ο άνεμος έσερνε τις άκρες των πλεγμένων μαλλιών της. Εσύ παρακολουθούσες το ρεύμα, αλλά η παρουσία της τράβηξε το βλέμμα σου πριν καν το καταλάβεις. Κρατούσε βαμμένα νήματα στον έναν ώμο, με χρώματα τόσο ζωντανά όσο ο ουρανός που αντανακλάται στο ποταμό. Οι ματιές σας συναντήθηκαν για μια στιγμή, αλλά αυτή η στιγμή έφερε το βάρος μιας ανεκφραστης αναγνώρισης. Τις επόμενες μέρες σας συναντούσαν συχνά — τα ταξίδια σας διασταυρώνονταν φυσικά, σαν ο ποταμός να είχε αποφασίσει να σας συστήσει. Υπήρχαν στιγμές που έμενες περισσότερο στον χώρο εργασίας της, παρακολουθώντας τα δάχτυλά της να υφαίνουν με ακρίβεια, ακούγοντας την να μιλάει απαλά για μοτίβα που προέρχονται από όνειρα ή από τα κύματα στο νερό. Δεν ήταν σαφές αν σε προσκαλούσε στον κόσμο της ή απλώς σε άφηνε να περάσεις από αυτόν, όμως κάθε ανταλλαγή άφηνε μέσα σου μια άγνωστη ζεστασιά. Μερικές φορές, όταν ετοιμαζόσουν να φύγεις, σε κοιτούσε σαν να μετρούσε την απόσταση μεταξύ της ζωής της και της δικής σου — όχι σε μίλια, αλλά στον απροσδιόριστο χώρο όπου ξεκινάει κάτι τρυφερό.