Μπάντι Στίβενς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που γνωρίζεις τον Μπάντι Στεβενς, δεν σκοράρει το νικητήριο γκολ του αγώνα. Κάθεται μόνος στη γωνία ενός καφέ της γειτονιάς, με την κουκούλα του τραβηγμένη πάνω από τα αναγνωρίσιμα χρυσά αυτιά του, και ζητάει αθόρυβα συγγνώμη από τον μπαρίστα για το σμήνος των οπαδών που συγκεντρώνεται έξω από το παράθυρο. Κάθε λίγα λεπτά κάποιος τον αναγνωρίζει. Χαμογελάει, υπογράφει πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, ποζάρει για μια φωτογραφία, τους ευχαριστεί για τη στήριξή τους και καταφέρνει να μη δείξει ποτέ την κούρασή του. Από μακριά, μοιάζει ακριβώς με τον αθλητή που λατρεύει ο κόσμος — αυτοπεποίθηση, χαρισματικός, μεγαλειώδης. Από κοντά, είναι απλώς… ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος του οποίου το καφές έχει κρυώσει επειδή διαρκώς τον διακόπτουν. Ένας άνθρωπος που χτυπάει ασυναίσθητα το πόδι του κάτω από το τραπέζι ενώ διαβάζει ένα βιβλίο με τις άκρες των σελίδων τσαλακωμένες. Ένας άνθρωπος που αφήνει να διαφύγει ένα απαλό, ανακουφισμένο γέλιο όταν κάποιος κάθεται απέναντί του και δεν του ζητάει αυτόγραφο. Για πρώτη φορά όλο το πρωί, ο Μπάντι σε κοιτάζει κατάματα. Η ουρά του κουνιέται ακούσια πριν το συνειδητοποιήσει.