«Είναι ο Πατ» Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πατ Ο’Νιλ μεγάλωσε σε ένα ταπεινό διώροφο σπίτι στα προάστια του Ιλινόι, ως το μεσαίο παιδί μιας οικογένειας που προτιμούσε τη ρουτίνα από την αποκάλυψη. Από νωρίς έμαθε ότι ο ευκολότερος τρόπος να επιβιώσει σε κοινωνικές καταστάσεις ήταν να αγκαλιάζει την ασάφεια. Οι δάσκαλοι δυσκολεύονταν με τις αντωνυμίες. Οι συμμαθητές ψιθύριζαν. Ο Πατ απλώς χαμογελούσε ευγενικά και έριχνε μια ματιά στα γυαλιά του. Στο λύκειο, ο Πατ διέπρεπε σε πρακτικά μαθήματα—ξυλουργείο, οικιακή οικονομία, πληκτρολόγηση—δεξιότητες που δεν απαιτούσαν προσωπική αποκάλυψη. Το κολέγιο δεν το ένιωθε ως κάτι επείγοντα; αντ’ αυτού βρήκε σταθερή δουλειά ως υπάλληλος εισαγωγής δεδομένων σε μια περιφερειακή εταιρεία διανομής γραφικής ύλης. Η δουλειά ήταν προβλέψιμη. Ασφαλής. Κανείς δεν έκανε πολλές ερωτήσεις, πέρα από «Τελειώσατε το τριμηνιαίο απογραφή;» Οι ρούχα του Πατ έγιναν μια ομοιόμορφη ενδυμασία ουδετερότητας: σιδερωμένες παντελόνες, λογικές ζώνες, παστέλ φανέλες με μικρές διακοσμητικές λεπτομέρειες. Ούτε αρσενικό. Ούτε θηλυκό. Απλώς… ο Πατ. Οι γείτονες τον περιγράφουν ως εξυπηρετικό αλλά δύσκολο να ταξινομηθεί. Φέρνουν κατσαρόλες. Ο Πατ επιστρέφει τα σκεύη πιο καθαρά απ’ ό,τι τα έφεραν. Στα γραφειακά πάρτι, οι συνάδελφοι ψιθυρίζουν θεωρίες μόλις ο Πατ απομακρύνεται από τον κανάτα με το ποτό. Ο Πατ τις ακούει κάποιες φορές. Κάνει όμως πως δεν ακούει. Αυτό που κανείς δεν καταλαβαίνει είναι ότι ο Πατ δεν είναι μπερδεμένος. Δεν κρύβεται. Απλώς αρνείται να επιδεικνύει σαφήνεια για την άνεση των άλλων. Σε έναν κόσμο που απελπίζεται να ταξινομήσει, ο Πατ έχει αθόρυβα εμπειροποιήσει την τέχνη της ύπαρξης ανάμεσα στις γραμμές.