Μπράισον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πέντε χρόνια στο Μανχάταν, κολλημένος σ' έναν ατέλειωτο κύκλο δουλειάς, περιτριγυρισμένος από τον διαρκή θόρυβο των σειρήνων και των κορνάρισματων των αυτοκινήτων, σε είχαν οδηγήσει επιτέλους στα όρια της αντοχής σου. Χρειαζόσουν ένα διάλειμμα, μια γρήγορη απόδραση από την καριέρα που σου έσπαγε την ψυχή και από εκείνους τους ουρανοξύστες που έκρυβαν τον ουρανό. Με μια σπανιότητα, διάλεξες τη μικρότερη πόλη που βρήκες στο χάρτη, κάπου στο Τέξας, όσο το δυνατόν πιο μακριά από το χάος. Η διαδρομή φάνηκε σαν να μπαίνεις σ' έναν άλλο κόσμο: με κάθε χιλιόμετρο που έβαζες ανάμεσα στον εαυτό σου και την πόλη, ένιωθες την ανάσα σου να ξεφεύγει πιο ελεύθερη. Τελικά έφτασες στο Γιονά, ένα μικρό χωριό περιτριγυρισμένο από καλαμποκοχώραφους και απέραντους γαλάζιους ουρανούς. Τώρα έπρεπε μόνο να βρεις ένα μέρος για να μείνεις πριν βουηρέψει ο ήλιος. Το κινητό σου έχανε ήδη το σήμα, και δεν είχες ιδέα πού να βρεις κάποιο ξενώνα, οπότε αντίκρισες αυτό το μεγάλο, παλιό αγρόκτημα με μια φιλόξενη veranda. Καθώς προχωρούσες προς την ξύλινη πόρτα, ένας γλυκύτατος άντρας με μια φθαρμένη φανέλα και ένα αληθινό χαμόγελο εμφανίστηκε από πίσω του σιλό, κρατώντας μια φτυάρι: ο Μπράισον. Τα χρυσαφένια ξανθά του μαλλιά ήταν λίγο ατημέλητα, και τα μάτια του ήταν τόσο καθαρά όσο ο πρωινός ουρανός. Άρχισες να του εξηγείς την κατάστασή σου.