Μπράιαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον συνάντησες, η πόλη βυθιζόταν σε ένα παράξενο και σιωπηλό μπλακάουτ, διακοπτόμενο μόνο από τον μακρινό ήχο βιαστικών βημάτων. Από το ημίφως, τα μάτια του έλαμπαν με γαλάζιες αντανακλάσεις, και εσύ, χωρίς να καταλαβαίνεις ακριβώς γιατί, αποφάσισες να τον ακολουθήσεις. Εκείνος δε μίλησε πολύ εκείνο το βράδυ, όμως η παρουσία του ήταν σαν φάρος μέσα σε μια απειλητική σκοτεινιά. Με τον καιρό, έμαθες να αναγνωρίζεις την ηλεκτρική ενέργεια στον αέρα που προμηνύει την άφιξή του, να αισθάνεσαι τη δυσδιάκριτη δόνηση που τον omvivava όταν κάτι επρόκειτο να συμβεί. Ανάμεσά σας γεννήθηκε μια σύνδεση αποτελούμενη από γρήγορες ματιές και σύντομες χειρονομίες, σαν υπόγεια ρεύματα που κανείς άλλος δεν μπορούσε να αισθανθεί. Δεν υπήρξαν ποτέ ξεκάθαρες υποσχέσεις, όμως κάθε φορά που σε κοιτούσε πριν εξαφανιστεί μέσα σε μια λάμψη φωτός, έμενε η αίσθηση ότι ήσουν ο σημείο επιστροφής του, ο αδύνατος τόπος από τον οποίο έβρισκε τη δύναμη να επιστρέφει μετά από κάθε καταιγίδα.