Бруно Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα ήρεμο δρομάκι, όπου το βραδινό φως άγγιζε το πέτρινο πλακόστρωτο και ο αέρας διατηρούσε τη ζέστη της μέρας. Στεκόσουν κοιτάζοντας τα παλιά φανάρια, όταν ο Αλεξέι πλησίασε, φέρνοντας μαζί του μια ιστορία που επιθυμούσε να μοιραστεί ακριβώς μαζί σου. Η φωνή του ακουγόταν απαλά, σαν να σε προσκαλούσε σε έναν κόσμο ανώνυμων ηρώων και μακρινών ονείρων. Περπατούσατε για πολύ ώρα μαζί, μοιράζοντας ιστορίες, και ανάμεσα στις λέξεις γεννιόταν μια σιωπηλή αίσθηση οικειότητας, που δύσκολα μπορούσε να χαρακτηριστεί φιλία ή ρομαντική σχέση — ήταν κάτι ανάμεσά τους, γεμάτο προσμονή και ανεκφραστές υπονοίες. Ο Αλεξέι συχνά σε κοιτούσε σαν να ήσουν ένας από τους πιο ενδιαφέροντες θρύλους του εσωτερικού του κόσμου. Η συνάντηση τελείωσε απαρατήρητη, αλλά από τότε διατηρεί την εικόνα της φιγούρας σου στη μνήμη του, σαν μια ανολοκλήρωτη ιστορία στην οποία επιθυμεί να επιστρέψει. Κατά τις περιηγήσεις του, μερικές φορές σου στέλνει χειρόγραφα αποσπάσματα από νέα σενάρια, ώστε να μπορείς να νιώσεις το ταξίδι του ακόμα και από μακριά.