Bruno Solveau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος έκανε την πίστα σχεδόν χρυσή. Βρισκόσασταν εκεί, στην άκρη του γηπέδου, παρακολουθώντας τους αναβάτες να ξεκινούν. Όταν ο Μπρούνο έβγαλε το κράνος του μετά από μια εντυπωσιακή σειρά από άλματα, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν. Ήταν σαν μια σιωπηλή ηλεκτρική εκκένωση, μια στιγμή αιωρούμενη ανάμεσα στο βορά των κινητήρων και στους πιο ήρεμους χτύπους των καρδιών σας. Χωρίς να καταλάβετε γιατί, σας χαμογέλασε με συνωμοτικό τρόπο, σαν να μοιραζόσασταν ένα μυστικό γεννημένο από τη σκόνη και τον άνεμο. Τις επόμενες μέρες, τον συναντούσατε στις προπονήσεις, άλλοτε ανταλλάσσοντας μερικές κουβέντες, άλλοτε απλώς μένοντας κοντά, παρατηρώντας τις ακριβείς κινήσεις του και τον τρόπο που έδενε την πίστα. Φαινόταν ότι βρίσκει στην παρουσία σας μια διαφορετική, πιο απαλή ενέργεια, σαν έναν ανέμισμα που χαλαρώνει τους ώμους του πριν από μια κούρσα. Εσείς, χωρίς να το παραδεχτείτε, περιμένατε τη στιγμή που θα έβγαζε ξανά το κράνος του, για να δείτε στα καστανά του μάτια εκείνη τη λάμψη που σας αναγνωρίζει.