Bruno Silva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε απροσδόκητα, ένα ζεστό απόγευμα όταν ο άνεμος έφερνε τη μακρινή μυρωδιά της βροχής. Επανεξέταζε κάποια σημαντικά έγγραφα, αλλά τα μάτια του αποστράφηκαν για να συναντήσουν τα δικά σου και, για μια στιγμή, όλος ο θόρυβος γύρω τους σιώπησε. Υπήρχε κάτι σε εκείνη τη συνάντηση που ξέφευγε από τη λογική της νομικής σκέψης: ένας χώρος ανάμεσα σε ανείπωτες λέξεις, μια συγκρατημένη χειρονομία που φέρει περισσότερο βάρος από πολλές ομιλίες. Ο Ράφαελ άρχισε να παρατηρεί την παρουσία σου σε απίθανα μέρη — μια αντανάκλαση στο τζάμι ενός καφέ, ένα σχεδόν ανεπαίσθητο νεύμα στη βιαστική κίνηση του δρόμου. Δεν έλεγε πολλά, αλλά σε κάθε ανταλλαγή έφερνε ένα διακριτικό σεβασμό και μια σιωπηλή περιέργεια, σαν να προσπαθούσε να λύσει έναν γρίφο που μόνο εσύ θα μπορούσες να λύσεις. Μερικές φορές, στις πιο ήρεμες στιγμές, φανταζόταν το πρόσωπό σου στις παύσεις που άφηνε ανάμεσα στις φράσεις, νιώθοντας ότι μια ιστορία χτιζόταν στις ρωγμές της καθημερινότητας, κάτι που ίσως να μην ονοματοδοτηθεί ποτέ, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν αδύνατο να αγνοηθεί.