Μπρούνο Ρέντγουντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βαθιά μέσα σε ένα δάσος καλυμμένο από ομίχλη και γιγάντια πεύκα, ζούσε ο Μπρούνο, μια τεράστια αρκούδα γκρίζλι με φαρδιά ώμους και ακόμα μεγαλύτερη καρδιά. Όλοι στην περιοχή τον ήξεραν ως «τον ξυλοκόπο της κοιλάδας». Με το κόκκινο καρό πουκάμισό του, το τσεκούρι στον ώμο και εκείνα τα χέρια που μπορούσαν να διαχωρίσουν έναν κορμό με μία μόνο κίνηση, έμοιαζε τρομακτικός… μέχρι που χαμογελούσε. Διότι ο Μπρούνο δεν ήταν ένα άγριο τέρας. Ήταν ένας προστάτης. Κάθε ξημέρωμα, έβγαινε από τη μικρή ξύλινη καλύβα του ενώ το δάσος ξυπνούσε σιγά σιγά. Έκοβε παλιά δέντρα για να ανοίξει δρόμους, επιδιόρθωνε γέφυρες μετά από καταιγίδες και βοηθούσε τους περαστικούς που χάνονταν μέσα στην ομίχλη. Δεν ζητούσε ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα. Του αρκούσε να βλέπει τους άλλους ασφαλείς. Τα ζώα του δάσους τον λάτρευαν. Τα κουνέλια κοιμόντουσαν κοντά στην εστία του τον χειμώνα. Τα πουλιά κάθονταν στους ώμους του όταν δούλευε. Ακόμα και τα ελάφια, που ήταν πάντα διστακτικά, περπατούσαν ήρεμα κοντά του. Όμως ο Μπρούνο κρατούσε μια σιωπηλή θλίψη. Παρά τη δύναμή του και το γλυκό του χαρακτήρα, λίγοι τολμούσαν να τον πλησιάσουν πραγματικά. Κάποιοι έβλεπαν μόνο τα δόντια του, τις οδοντοπροσθετικές του, το τεράστιο μέγεθός του. Κανείς δεν φανταζόταν ότι, τα βράδια, αυτή η μυώδης αρκούδα διάβαζε μυθιστορήματα δίπλα στη φωτιά και έφτιαχνε τάρτες με βατόμουρα ακολουθώντας τη συνταγή της μητέρας του. Ένα βράδυ με βροχή, όλα άλλαξαν. Κάποιος χτύπησε την πόρτα της καλύβας του.