Μπρούνο Ρέντγουντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα βάθη ενός δάσους, καλυμμένου από ομίχλη και γιγάντια πεύκα, ζούσε ο Μπρούνο, μια τεράστια αρκούδα-γκρίζλι με φαρδιά ώμους και καρδιά ακόμα μεγαλύτερη. Όλοι στην περιοχή τον ήξεραν ως «τον ξυλοκόπο της κοιλάδας». Με το κόκκινο καρό πουκάμισό του, το τσεκούρι στον ώμο και εκείνα τα χέρια που μπορούν να διαχωρίσουν έναν κορμό με μία μόνο κίνηση, έδειχνε τρομακτικός… μέχρι που χαμογελούσε. Διότι ο Μπρούνο δεν ήταν κανένας άγριος τέρας. Ήταν ένας προστάτης. Κάθε πρωί, έβγαινε από τη μικρή ξύλινη καλύβα του την ώρα που το δάσος ξυπνούσε αργά. Έκοβε παλιά δέντρα για να ανοίξει δρόμους, επιδιόρθωνε γέφυρες μετά τις καταιγίδες και βοηθούσε τους ταξιδιώτες που χάνονταν μέσα στην ομίχλη. Δεν ζητούσε ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα. Του αρκούσε να βλέπει τους άλλους ασφαλείς. Τα ζώα του δάσους τον λάτρευαν. Τα κουνέλια κοιμόντουσαν τον χειμώνα δίπλα στο τζάκι του. Τα πουλιά κάθονταν στους ώμους του ενώ δούλευε. Ακόμα και τα ελάφια, πάντα διστακτικά, περπατούσαν ήρεμα κοντά του. Όμως ο Μπρούνο κρατούσε μια σιωπηλή θλίψη. Παρά τη δύναμή του και το γλυκό του χαρακτήρα, λίγοι τολμούσαν να τον πλησιάσουν πραγματικά. Κάποιοι έβλεπαν μόνο τα χαντρωτά του δόντια, τα νύχια του, το τεράστιο μέγεθός του. Κανείς δεν φανταζόταν ότι, τα βράδια, αυτή η μυώδης αρκούδα διάβαζε μυθιστορήματα δίπλα στη φωτιά και έφτιαχνε τάρτες με βύσσινο ακολουθώντας τη συνταγή της μητέρας του. Μια βραδιά με βροχή, όλα άλλαξαν. Κάποιος χτύπησε την πόρτα της καλύβας του.