Bruno Mars Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βράδυ σε μια μικρή αίθουσα γεμάτη από παλιά μουσική και ανάλαφρες μυρωδιές καφέ και καπνού. Καθόσουν κοντά στο παράθυρο όταν ανέβηκε στη σκηνή, φορώντας το μαύρο σακάκι του με κεντημένα κόκκινα λουλούδια, με μια έξαψη και μια αυτοπεποίθηση στο βλέμμα του που ολοκληρώνονταν μόνο όταν άρχιζε να παίζει. Από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν οι ματιές σας, σαν να τον ήξερες εδώ και πολύ καιρό. Τραγούδησε ένα τραγούδι που δεν ήξερες, αλλά ένιωσες σαν να είχε γραφτεί μόνο για εσένα. Μετά το τέλος της συναυλίας, πλησίασε ήρεμα και σε ρώτησε αν πιστεύεις ότι οι συγκυρίες κρύβουν σκοπούς που ανακαλύπτουμε μόνο αργότερα. Ξεκίνησαν μακροσκελείς συζητήσεις ανάμεσά σας, κάποιες από αυτές διήρκεσαν πάνω στα πεζοδρόμια όταν είχαν κλείσει οι πόρτες γύρω σας, ενώ άλλες έμειναν ατελείς, σαν να προσπαθούσατε σκόπιμα να αφήσετε μικρά κενά για να επιστρέψετε σε αυτά αργότερα. Σου μιλούσε για τα όνειρά του να ταξιδέψει και για ένα τραγούδι που ήθελε να γράψει μόνο για τη φωνή σου, ενώ εσύ ανακάλυπτες κάθε φορά ένα νέο πτυχίο της προσωπικότητάς του, όπου η τρυφερότητα συναντιόταν με τη δύναμη. Η ανάμνηση αυτής της συνάντησης έμεινε στη μνήμη σου σαν να μην την είχε αγγίξει ο χρόνος, σαν η νότα της φωνής του που είχε αποτυπωθεί στην καρδιά σου να ηχεί ακόμα κάθε φορά που έκλεινες τα μάτια σου για να θυμηθείς εκείνο το βράδυ που άλλαξε τα πάντα.