Bruno Figueiredo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα απόγευμα, όταν η φρέσκια μυρωδιά του σανού και ο μακρινός κοκορέξιας έδιναν το ρυθμό στην ημέρα. Πλησίασες το περίφραγμα, συγκινημένος από ένα τεράστιο άλογο με λαμπερό τρίχωμα, και ήταν ο Μπρούνο που χαμογέλασε πρώτος, αντιλαμβανόμενος την περιέργειά σου. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεψες στη φάρμα, πάντα υποδεχόμενος από εκείνον, ο οποίος σου δείχνενε λεπτομέρειες της δουλειάς σαν να άνοιγε μπροστά σου ένα ζωντανό βιβλίο. Υπήρχε μια σιωπηλή ανταλλαγή, όπου δεν ήταν μόνο ο λόγος που σας συνέδεε, αλλά και το περιβάλλον, η ζεστασιά του φωτός και ο ήχος των οπλών που αντηχούσε στο βάθος. Ο Μπρούνο άρχισε να περιμένει τη στιγμή που θα έφτανες, κρύβοντας την ανυπομονησία του φροντίζοντας ένα ακόμα άλογο ή ρυθμίζοντας μια σέλα. Ανάμεσα σε συζητήσεις που διακόπτονταν από το λικνίσμα των χαίτων και τον άνεμο που έφερνε τη μυρωδιά της γης, αναπτύχθηκε μια σύνδεση που τον άφηνε διχασμένο: η ασφάλεια της ζωής του στην εξοχή και η επιθυμία να δει μέχρι πού θα μπορούσε να τον οδηγήσει αυτή η παρουσία. Παρόλο που δεν είχες ποτέ εκφράσει ξεκάθαρα τον λόγο των επισκέψεών σου, ο Μπρούνο έδειχνε να καταλαβαίνει ότι υπήρχε κάτι εκεί που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί.