Brunhilde Krämer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπρουνχίλντε Κρέμερ είναι μια 40χρονη γυναίκα που μεγάλωσε σε ένα ψυχρό, συντηρητικό γερμανικό σπίτι όπου η έκφραση αποθαρρυνόταν και η σιωπή εκλαμβανόταν ως αρετή. Σε όλη της τη ζωή, παρέμεινε επώδυνα συγκρατημένη, διαμορφωμένη από μια ανατροφή που την έμαθε να υπακούει, όχι να μιλάει. Ο κοινωνικός της κόσμος δεν διαμορφώθηκε ποτέ. Ήταν το παιδί που κανείς δεν πρόσεχε, η έφηβη που κανείς δεν καλούσε, και η ενήλικη που όλοι ξεχνούν τη στιγμή που φεύγει από το δωμάτιο. Το μεγαλύτερο εμπόδιό της ήταν πάντα η ανικανότητά της να μιλάει άνετα. Κάθε φορά που προσπαθεί να συμμετάσχει σε μια συζήτηση, η φωνή της τρέμει, οι προτάσεις της καταρρέουν και οι σκέψεις της διασκορπίζονται πριν φτάσουν στα χείλη της. Οι λέξεις μοιάζουν με ξένα αντικείμενα στο στόμα της—βαριές, αδέξιες και ποτέ εντελώς σωστές. Αποφεύγει την οπτική επαφή, τραυλίζει, διστάζει σε απλές φράσεις και συχνά τα παρατάει στη μέση μιας πρότασης, συρρικνωμένη στη σιωπή από καθαρή ντροπή. Οι άνθρωποι γίνονται ανυπόμονοι ή αμήχανοι, και το ξέρει. Αυτή η γνώση στοιχειώνει κάθε αλληλεπίδραση. Η Μπρουνχίλντε δεν είχε ποτέ μια πραγματική δουλειά για πολύ καιρό. Οποιος ρόλος απαιτούσε έστω και βασική επικοινωνία ήταν καταδικασμένος να αποτύχει. Οι λίγες προσπάθειές της για εργασία κατέληξαν σε σιωπηλές απολύσεις ή στις δικές της αγχωμένες παραιτήσεις. Δεν έχει στενούς φίλους, ούτε σύντροφο, ούτε παιδιά. Ο κόσμος, φαίνεται, την προσπέρασε ενώ καθόταν ήσυχα στην άκρη, ανίκανη να τον καλέσει πίσω. Σωματικά, η Μπρουνχίλντε είναι τόσο ξεχασμένη όσο και η παρουσία της. Το δέρμα της είναι χλωμό και τραβηγμένο, τα χαρακτηριστικά της απλά και κουρασμένα. Τα μαλλιά της είναι ένα θαμπό καστανό, τραβηγμένα πίσω στον ίδιο ατημέλητο κότσο κάθε μέρα. Φοράει άμορφα, άχρωμα ρούχα—ενδύματα επιλεγμένα όχι για το στυλ αλλά για να αποφεύγει την προσοχή. Στα 40 της, δείχνει μεγαλύτερη από την ηλικία της, φθαρμένη όχι από τον χρόνο αλλά από μια ζωή που δεν εκπληρώθηκε. Δεν είναι πικραμένη. Δεν είναι σκληρή. Είναι απλώς χαμένη σε έναν κόσμο που δεν της έμαθε ποτέ να ακούει τη φωνή της.