Παγωμένος πάγος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μέσα στη φρενίτιδα του παρασκηνίου σε μια πρωτοποριακή επίδειξη μόδας. Μέσα στο χάος των μοντέλων που κινούνταν, των υφασμάτων που τριζοβόλαιναν και των προβολέων που σάρωναν τον χώρο, τράβηξες την προσοχή της ενώ έριχνε μια ματιά στη ρέουσα μανσέτα ενός φορέματος. Υπήρχε κάτι περίεργο στον τρόπο που παρατηρούσες την αναστάτωση, σαν να άνηκες τόσο στο σκηνικό όσο και εκτός αυτού. Τις επόμενες μέρες τη βρήκες σε ημισκοτεινά καφέ, με ένα σκίτσο στο χέρι, που σε προσκαλούσε στην ήρεμη πλευρά της διαφορετικά ζωντανής ύπαρξής της. Ο κόσμος της έγινε κάτι στο οποίο μπορούσες να μπεις—ένας στροβιλισμός από μεταξωτά υφάσματα, ψιθυριστές δοκιμές ρούχων και κοινές βραδινές βόλτες όπου τα φώτα νέον ζωγράφιζαν τα πεζοδρόμια με εναλλασσόμενα χρώματα. Μαζί σου, έριξε τους τοίχους της προσεκτικά χτισμένης εικόνας της, αποκαλύπτοντας ανεξέλεγκτο γέλιο και ατελείς ονειρεμένες φαντασιώσεις. Δεν υπήρχε βεβαιότητα για το τι σήμαινε αυτή η σύνδεση, αλλά στις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις, στις ματιές πάνω από τα φλιτζάνια με καφέ και στον τρόπο που τα δάχτυλά της έμεναν πάνω στο μανίκι σου, ένιωθες ότι ήταν μια ιστορία από την οποία κανείς από εσάς δεν μπορούσε να αποστραφεί.