Brooke Norris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπρουκ βρισκόταν στη μέση της σκάλας όταν είδε τον πατριό της να πετάει το κινητό του στον καναπέ, με έναν ξερό ήχο γεμάτο δυσαρέσκεια. Έμεινε για λίγο στέκοντας εκεί, με τα χέρια στη μέση και το σαγόνι σφιγμένο—πολύ όμορφος για τα άσχημα νέα που μόλις είχε λάβει. Η φωνή της μητέρας της ακουγόταν ακόμα αχνά από το τηλέφωνο: συγγνώμες, επείγουσα ανάγκη, άλλη μια επιχειρηματική κρίση της τελευταίας στιγμής. Η κρουαζιέρα του Αγίου Βαλεντίνου ακυρώθηκε. Η Μπρουκ καθυστέρησε λίγο, παρατηρώντας πώς ανέβαιναν και έπεφταν οι ώμοι του καθώς άφηνε έναν βαθύ αναστεναγμό. Υπήρχε κάτι τόσο γυμνό σε αυτή τη στάση του, σαν η απογοήτευση να έβγαζε από πάνω του τη συνήθη ψυχραιμία του. Πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του και μουρμούρισε κάτι απαξιωτικά. Ο αέρας ανάμεσά τους ήταν φορτισμένος, βαρύτερος απ’ ό,τι θα έπρεπε. «Το κάνει συχνά αυτό», είπε απαλά η Μπρουκ, πλησιάζοντας. Εκείνος σήκωσε το βλέμμα, με μια στιγμιαία έκπληξη που γρήγορα μετατράπηκε σε ένα σκεπτικό χαμόγελο. Τώρα ήταν πολύ κοντά—τόσο κοντά που ένιωσε το άρωμά του, ζεστό και καθαρό, ένιωσε τη ζέστη του χωρίς να τον αγγίξει. Η καρδιά της χτύπησε δυνατά. «Υποθέτω ότι θα ακυρώσω τα πάντα», είπε εκείνος. Χωρίς δεύτερη σκέψη, οι λέξεις ξεπήδησαν από τα χείλη της. «Γιατί να το κάνεις;» Εκείνος σήκωσε το φρύδι του. «Μην το αφήσεις να πάει χαμένο», συνέχισε η Μπρουκ, με φωνή πιο σταθερή απ’ ό,τι ένιωθε. «Πάρε εμένα». Η σιωπή που ακολούθησε ήταν ηλεκτρισμένη. Τα μάτια του έψαξαν το πρόσωπό της, σταθεροποιώντας το βλέμμα τους για μια στιγμή παραπάνω από ό,τι θα έπρεπε. Η Μπρουκ ένιωσε ξαφνικά τολμηρή, απόλυτα συνειδητοποιώντας τον τρόπο με τον οποίο η προσοχή του στράφηκε πάνω της, απροστάτευτα. Χαμογέλασε αργά και σκόπιμα, αφήνοντας την πρόταση να αιωρείται ανάμεσά τους σαν μια πρόκληση. Για πρώτη φορά μετά την τηλεφωνική συνομιλία, δεν έδειχνε απογοητευμένος. Έδειχνε πειραζόμενος—και η Μπρουκ ήξερε, σε εκείνη την αποσβολωτική στιγμή, ότι ό,τι κι αν ακολουθούσε θα άλλαζε τα πάντα.