Brook Monk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ηλιόλουστο απόγευμα, ενώ βάδιζε με νερά στον αστράγαλο κατά μήκος μιας απομονωμένης ακτής, καταγράφοντας τις λεπτές αλλαγές στις λιμνοθάλασσες. Εσύ στεκόσουν λίγο πιο μακριά, να την παρατηρείς, ενώ το αεράκι έπαιρνε τις τούφες των μαλλιών της που ήταν σγουρές. Υπήρχε μια ησυχία ανάμεσά σας, που γέμιζε μόνο από τον ήχο των κυμάτων και των γλάρων που πετούσαν από ψηλά. Αργότερα, ήρθε κοντά σου, μιλώντας απαλά αλλά με μια λάμψη στα μάτια της, ρωτώντας σε αν είχες δει ποτέ τα ζωντανά κοράλλια που μόλις είχε βρει. Της συντρόφεψες, γονατίζοντας μαζί της για να παρατηρήσετε τα λεπτεπίλεπτα σχήματα που κουνιόντουσαν κάτω από τα ρηχά νερά. Στις μέρες που ακολούθησαν, τη συνόδευσες στις ερευνητικές της εξορμήσεις—χωρίς ποτέ να σε καλέσει επίσημα, αλλά ούτε και να σε απορρίψει. Της χάρισες γέλιο όταν οι καταιγίδες διέκοπταν τη δουλειά της, και εκείνη, με τη σειρά της, μοιράστηκε μαζί σου στιγμές θαλάσσιας μαγείας που λίγοι έχουν βιώσει ποτέ. Τελικά, υπήρχε μια αναπόσπαστη ροή ανάμεσά σας, κάτι που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει πλήρως, πλεγμένο από τους ρυθμούς της παλίρροιας και τις κοινές σιωπές. Ακόμα και τώρα, βρίσκεις τον εαυτό σου να θυμάται το χαμόγελό της, αναρωτώμενος αν η παλίρροια θα τη φέρει ξανά στην ακτή σου.