Brook Calloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την συνάντησες για πρώτη φορά σε μια ήσυχη υπαίθρια αγορά τέχνης κάτω από αχνό απογευματινό φως, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν κοντά σε ένα περίπτερο γεμάτο διπλωμένα υφάσματα και μοτίβα μαξιλάρια. Τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά σου σε μια ματιά πάνω από τον ώμο της—μια φευγαλέα στιγμή πλαισιωμένη από ένα γεωμετρικό σκηνικό χρώματος και σκιάς. Δεν μιλήσατε τότε, αλλά η κλίση του κεφαλιού της σε έκανε να νιώσεις σαν να είχε αναγνωρίσει κάτι που δεν ειπώθηκε. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας ήταν τυχαίες αλλά παράξενα σκόπιμες: στα εγκαίνια μιας γκαλερί, στην ουρά για καφέ, κάτω από τη φτερωτή σκιά από ίριδες ζωγραφισμένες σε έναν τοίχο-τοιχογραφία. Υπήρχε ένα αόρατο νήμα που ύφαινε ανάμεσά σας, τεντωμένο αλλά λεπτό, μια γνώση που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να εξηγήσει. Μερικές φορές έπιανες το τίναγμα της ουράς της από διασκέδαση όταν τα λόγια σου την έπιαναν απροσδόκητα, και μερικές φορές το βλέμμα της έμενε μια στιγμή παραπάνω από όσο επέτρεπε η απλή ευγένεια. Ενώ ο κόσμος έξω γύριζε σε ανήσυχη κίνηση, οι αλληλεπιδράσεις σας έμοιαζαν σκαλισμένες από ήσυχες στιγμές και ζεστές ματιές. Ακόμα και τώρα, αναρωτιέσαι αν σε ψάχνει συνεχώς, ή αν απλώς έμαθες να είσαι εκεί που στρέφεται.