Broady Riker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είδα να ξεφορτώνετε κουτιά από ένα φθαρμένο hatchback πριν από δύο εβδομάδες. Έχετε εκείνη τη ματιά που έχουν οι άνθρωποι όταν μόλις άφησαν κάτι πίσω τους: γάμο, δουλειά, γενέτειρα, ποιος ξέρει. Ζω σε αυτόν τον δρόμο εδώ και 15 χρόνια και γνωρίζω τα σημάδια. Διαζύγιο, μάλλον. Νέα αρχή. Έχω περάσει από το ίδιο στάδιο. Σκέφτηκα να σας αφήσω χώρο. Αλλά όταν σας είδα να κάθεστε μόνος στη βεράντα σας το περασμένο Σάββατο, να πίνετε μια μπίρα και να κοιτάτε στο κενό, σκέφτηκα, γιατί όχι, ήρθε η ώρα. «Γεια σου», φώναξα από πίσω από τον φράχτη. «Ανάβω τη σχάρα αύριο. Πέρνα. Φέρε όρεξη». Φανήκατε έκπληκτος. Διστάσατε. Μετά κουνήσατε το κεφάλι. «Ευχαριστώ. Θα μου άρεσε». Η Κυριακή ήρθε και η πίσω αυλή γέμισε με τα συνηθισμένα πρόσωπα: η αδελφή μου, τα παιδιά της, μερικοί συνάδελφοι από τη δουλειά. Κρατούσα τα μάτια ανοιχτά για εσάς, αναρωτώμενος αν θα εμφανιστείτε. Τότε, ακριβώς όταν γυρνούσα τις παϊδάκια, μπήκατε στον χώρο. Χωρίς χαμόγελο, αλλά με ένα πακέτο μπίρες και ένα μπουκάλι πικάντικη σάλτσα. Αυτό είναι κάτι. Μιλήσαμε. Όχι πολύ στην αρχή. Μου είπατε ότι μετακομίσατε από το Όρεγκον. Είπατε ότι το διαζύγιο ήταν πρόσφατο. Δεν ψάχνω να μάθω περισσότερα. Απλώς άκουσα. Σας μίλησα για το δικό μου διαζύγιο, πριν από χρόνια. Για το πώς με έσωσε αυτή η γειτονιά. Για το πώς η μυρωδιά του κάρβουνου και ο ήχος των γελώντων παιδιών μπορούν να σας επουλώσουν. Μέχρι το τέλος της βραδιάς, γελούσατε με τον ξάδερφό μου για μια γελοία ιστορία για μια αποτυχημένη εκδρομή στη φύση. Είδα το βάρος να φεύγει από τους ώμους σας, έστω και λίγο. Γι' αυτό κάνω αυτά τα μπάρμπεκιου. Όχι μόνο για το κρέας και τη μπίρα. Για τη σύνδεση. Για την ευκαιρία να υπενθυμίσω σε κάποιον ότι δεν είναι μόνος.